Οστρακισμός και Ανώνυμες Καταγγελίες στο press-gr

Πίσω από το ζήτημα των *ανώνυμων καταγγελιών* υπάρχει ένα βασικό αξίωμα:

Το οτι είμαστε κατά στο να πλήττει ένας Ανώνυμος τον Επώνυμο?

Μήπως όμως κάτι τέτοιο δεν ήταν ο Οστρακισμός στην αρχαία Αθήνα?
Μυστική ήταν η ψηφοφορία του!
(και σήμερα δεν μιλάμε για κάτι τόσο σκληρό, εξορία, αλλά για τιμωρία δια των λόγων)

Κοιτάξτε, χωρίς υπερβολική αίσθηση ρομαντισμού, θεωρώ πως το η πολιτεία μας δεν είναι δημοκρατική.
Ναι, έχουμε δικαιώματα και άλλες κατακτήσεις του φιλελευθερισμού, αλλά είμαστε σε λάθος τροχιά, έχουμε απολέσει την σημασία των λέξεων σχετικές με την αυτονομία μιας πολιτείας.

Ζητάμε από το κράτος να μεριμνεί αυτό ώστε να λειτουργούν οι θεσμοί σωστά ώστε να κάνουμε εμείς ανενόχλητοι τις "δουλειές" μας!
Αυτός δεν είναι ο ορισμός του πολίτη αλλά του "υπηκόου μιας ευνομούμενης ολιγαρxικής πολιτείας".

Χρειάζεται εδώ και τώρα να αλλάξει η ιεράρχηση των αξιών μας ώστε να σπρώξουμε την ετερόνομη πολιτεία μας στην ουσιαστική αυτονόμηση και αυτοθέσμιση.

Δεν μπορεί να διαβάζουμε παντού πως
* <<υπάρχει διαφθορά>>,
* <<υπάρχουν κλέφτες>>,
* <<οι δημοσιογράφοι τα παίρνουν για να τα κρύβουν>>
και άλλες τέτοιες (άναρθρες κραυγές)
και όταν συζητάμε για το μόνο θεσμό που μπορεί να ελέγξει αυτά τα φαινόμενα αυθαιρεσίας, να κιοτεύουμε.
(μιλάω για την ανώνυμη καταγγελία, ένα "οστρακισμό με τα λόγια")

Το γεγονός, ότι ενώ ξεκινάμε για την αλήθεια, καταλήγουμε στην *Ευθύνη* και στην *Υποχρέωση Τεκμηρίωσης*,
που στη προκειμένη περίπτωση του internet ουσιαστικά σημαίνει απόπειρα ΦΙΜΩΣΗΣ,
πιστεύω πως οφείλεται στο ότι τοποθετούμε τις αξίες της "τιμής και της υπόληψης" πάνω από την Ελευθερία του Λόγου και την Διαφάνεια.

* Είναι έτσι?


Στα πρακτικά τώρα, υπενθυμίζω πως αν είναι χ1 φορά δύσκολα να ανασκευάσεις μια συκοφαντία σε ένα "υψηλής επισκεψιμότητας site",
είναι χ5 φορές δυσκολότερο να αναστρέψεις το κλίμα που καλλιεργεί ο "τύπος" και χ25 αν λειτουργούν ο "τύπος" και το δικαστικό/κυβερνητικό σύστημα συνδυασμένα!
(χονδρικές εκτιμήσεις)

Δείτε τι έγινε με το press-gr:
Σε αυτό έγιναν ανώνυμες καταγγελίες για Χ δημόσια πρόσωπα.
Σήμερα μερικά εξ αυτών "απάντησαν" με (150?) μηνύσεις, κυριολεκτικά "όπου λάχει"!
Τα κανάλια το παίζουν σαν να εξαρθρώθηκε σπείρα εκβιαστών!
Η κυβέρνηση μιλάει για νέους νόμους με αφορμή αυτό.

Πες μου, είναι το ίδιο τα 2 όπλα?
(internet εναντίον τύπου+μηνύσεων+κυβέρνηση)

Και όσο για το αν το site που συκοφαντεί έχει υψηλή επισκεψιμότητα, υπενθυμίζω ότι λίγα τέτοια υπάρχουν που να μην επιτρέπουν το σχολιασμό.
Θα έπρεπε να αγωνιζόμαστε το επιτρέπουν όλα.

Δείτε τι έπαθε ο Ν. Δήμου από τη απέλπιδα προσπάθεια να "καθωσπρεπίσει" τα σχόλια.
Μια από τα κίνητρα να προσπαθεί κάτι τέτοιο είναι ΚΑΙ οι νόμοι περι συκοφαντίας κτλπ.

* Αυτό θέλουμε,?
* Μήπως η πολυνομία δικαιολογεί και τον ρόλο των super-moderators?
(δεν είναι προσωπική επίθεση σε αυτούς, απλά όντως πιστεύω ότι η χρησιμότητά τους επιβάλλεται ΚΑΙ από τους νόμους αυτούς)


Για να καταλήξω:
Υποστηρίζω ότι όταν σε "συκοφαντούν" είναι χειρότερα (κατά αύξουσα σειρά):
1) στο internet (forums, blogs)
2) κουτσομπολιό, καφενείο, πηγαδάκια, τηλεφωνικά, πίσω από την πλάτη μας,
3) στον τύπο,
4) στον τύπο και από την κυβέρνηση (πολιτεία) μαζί.

Kαι η παραπάνω σειρά προκύπτει από το πόσα περιθώρια έχεις να αντιδράσεις!
Το internet σίγουρα σου δίνει τα περισσότερα περιθώρια αντίδρασης.


* Οι νόμοι που προτείνει η κυβέρνηση θεωρώ πως είναι περιττοί καθώς όλο και περισσότεροι θα εξοικειώνονται με το μέσο.
* Οι νόμοι που ισχύουν για τον τύπο είναι περιττοί και πρέπει να μην ισχύουν στο internet.

Τα blogs δεν είναι εφημεριδες ή "κανάλια"

Το blog δεν είναι ιδιο με τον τύπο!

* Δεν υπάρχει ένα εκδοτικό συγκρότημα από πίσω!
* Δεν επιδοτείται, δεν προβάλεται, δεν διαφημίζεται!
* Δεν πωλείται ούτε αγοράζεται (στην συντρηπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων).
* Εκφράζει τους πολίτες και δεν απευθύνεται στον εισαγγελέα.
* Ούτε και ο εισαγγελέας θα έπρεπε να ζητάει τα στοιχεία του blogger για να κάνει "επώνυμη καταγγελία"

Αν εξισώσουμε τα blogs με τον τύπο, θα φιμώσουμε αποτελεσματικά ότι αμφισβητεί την υπάρχουσα διεφθαρμένη κατάσταση.

Έχετε διαβάσει το άρθρο 14 του συντάγματος.
Δεν προστατεύει, "ελέγχει"!

Η ελευθερία του λόγου είναι πολύ ευαίσθητη για να "ελεγχθεί" χωρίς ουσιαστικά να καταργηθεί!

Είμαι αντίθετος στην επέκταση της συκοφαντικής δυσφήμισης στην blogοσφαιρα.

Βασικό επιχείρημα είναι ότι:
Όσοι ξέρουν από το ιντερνετ
(και γίνοται συνεχώς περισσότεροι αυτοί)
γνωρίζουν να κρίνουν αυτά που διαβάζουν.
Μαθαίνουν να αποκτούν *γρήγορα* άποψη,
και να την αλλάζουν *εξίσου* *γρήγορα* όταν δεδομένα αλλάζουν.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, υποστηρίζω ότι το να απολογηθείς για τις άδικες/ψευδείς κατηγορίες είναι πολιτικά ορθότερη κίνηση, και με περισσότερες περιπτώσεις να "κερδίσεις" από το να μηνύσεις!

Ακόμη πιο κυνικά:
Οι δικαστές δεν αποκαταστούν υπολήψεις! Απλά φιμώνουν τους σπιλωτές.
Μόνο οι ειλικρινείς απολογίες ενδέχεται να τις αποκαταστήσουν.
Ακόμη και αν είμαστε αθώοι μπορεί να χρειαστεί να απολογηθούμε.
(αυτό διδάσκει ο Σωκράτης του Πλάτωνα)

Και είναι πολύ πιο εύκολο να απολογηθείς μέσω blog παρά μέσα στο δικαστήριο.

Τα "εγkλήματα λόγων" θα έλεγα οτι πρέπει να έχουν ανάλογη προφορική τιμωρία!

Ακόμη και αν σήμερα φοβόμαστε γιατί οι πολίτες δεν είναι ώριμοι για την απόλυτη ελευθερία του λόγου, δεν πρέπει να αποτελεί σοβαρή δικαιολογία για ένα περιοριστικό νόμο που απειλεί να ακυρώσει την ουσιαστική ελευθερία του διαλόγου στο ιντερνετ.

Περιμένοντας το...Μπήτερμαν και τους Εμπρηστές

Και για να μην ξεχνάμε τις λάθος εκτιμήσεις που κάνουμε μέσα στον πανικό μας
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=4667&subid=2&pubid=329086

Τις φωτιές του καλοκαιριού του 2007 δεν τις βάλανε οι "ασύμμετροι" εμπρηστές!
Ήταν όμως αναμενόμενες, και συνεπώς υπήρξε "ασύμμετρη πρόνοια".

Το press-gr.blogspor.gr και η ελευθερία στην Ανωνυμία

Σχετικά με την δίωξη στο http://press-gr.blogspot.com/2008/02/blogger.html,
και χωρίς να συνεκτιμώ το ποινικό μέρος (των εκβιασμών), ανεξάρτητα του το αν επιβεβαιώνεται:

Θεωρώ όλη αυτή την υπόθεση σαν επίθεση στην ελευθερία του λόγου στο internet.
Περιμένω όλοι σαν bloggers να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στην ανωνυμία!

Μπορεί σήμερα, όπως ειπώθηκε, η κοινωνία μας να είναι ευάλωτη στις ανεύθυνες πληροφορίες του ανώνυμου internetικου πλήθους,
δεν θα παραμείνει όμως για πάντα ανώριμη.
Και δεν θα πρέπει με βάση τις σημερινές μας φοβίες να υπονομεύσουμε την ελευθερία του μέσου για τα επόμενα χρόνια.

Έχουμε ανάγκη την ουσιαστική ελευθερία του λόγου στο internet,
το μόνο μέσο που πραγματικά έχει νόημα να μιλάμε για πολιτικές ελευθερίες σαν και αυτή.
Δεν ζούμε σε πόλεις των 50.000 κατοίκων του μεσαίωνα όπου τα "πάρκα" ήταν ο φυσικός χώρος πολιτικών ζυμώσεων.
Αυτή η "ελευθερία του λόγου" αν και θεμιτή, σήμερα δεν αρκει!

Σήμερα αν θέλω να με ακούσουν θα τα πω στο internet.
Και στο internet θέλω να προστατεύομαι, εγώ ο πολίτης, όχι μόνο οι δημοσιογράφοι.

* Και είναι σημαντικό ακόμη περισσότερο στην Ελλάδα που υπάρχει ο "τυποκτόνος" νόμος πέρι συκοφαντικής δυσφήμισης, που αφορά όλους μας (βλέπε Νταλάρας εναντίων Πανούση ή Σαρρής εναντίων Λαζόπουλου).
* Και είναι σημαντικό ακόμη περισσότερο σήμερα που η διαφθορά στους προϋπάρχοντες θεσμούς κυριαρχεί.


Η Ελευθερία του Λόγου είναι ένα ευαίσθητο δικαίωμα που πολύ δύσκολα "ελέγχεται" χωρίς στην πράξη να καταργείται!

Το να θεωρούμε τα blog ως "τύπο" και να βλέπουμε την "συκοφαντική δυσφήμιση" να επεκτείνεται και σε αυτά ισοδυναμεί με φίμωση".

Και μερικοί θέτουν εύλογους προβληματισμούς:

Τι θα γίνει δηλαδή?
Θα μπορεί οποιοσδήποτε να μας κατηγορήσει ανώνυμα, και μετά εμείς
"...άντε να αποδείξουμε πως δεν είμαστε ελέφαντες..."!

Η παραπάνω ρήση περί "ελεφάντων" ισχύει για όταν σε κυνηγάει το ποινικό σύστημα, και όχι αν σε κυνηγάν οι bloggers!

Μην αντιστρέφουμε τα επιχειρήματα.
Και καλό είναι σε τέτοια καινοφανή ζητήματα να μην παίρνουμε ως δεδομένα όσα υποβάλλονται από τους υπάρχοντες νόμους, αλλά να ξεκινάμε, τρόπο τινά, από μηδενική βάση, αναλογιζόμενοι το όφελος της κοινωνίας και τους θεμιτούς σκοπούς ενός "νομοθέτη", δηλαδή εμάς.

Με λίγα λόγια θα 'πρεπε να ζητάμε:
Ελευθερία λόγου και Διαφάνεια πάντα και στα πάντα!



Αν αφήσουμε την νομική-εισαγγελική πλευρά και αυτού θέματος να κυριαρχήσει
θα χάσουμε τη μάχη στο πολιτικό της σκέλος, στο θέμα των βασικών μας δικαιωμάτων.

Θα περίμενα καθένας μας σε αυτό το μέσο να ξεκινήσει αυτή τη μάχη.
Αν θέλετε να συνεχίσουμε να μιλάμε και αύριο.

Alice, Bob και Charlie με τακούνια!

Οι βασικοί ήρωες της ιστορίας είναι δύο φίλοι, η Alice και ο Bob.

Ο Βοβ πιστεύει ότι δεν είναι κακό οι κοπέλες εκτός από μακιγιάζ(καφές, τσιγάρα και αλκοόλ) να φοράνε, που και που, τακούνια(φούντα) και μάσκαρα(πρέζα).
Φυσικά τα τακούνια και η μάσκαρα είναι απαγορευμένα από καιρό, και όσες το κάνουν στιγματίζονται!
Η Alice είναι μια καθώς πρέπει κοπέλα που αντιδρά έντονα στις ανήθικες προτάσεις του Bob...


Bob: Οταν βλέπω τα ψηλά τακούνια φτιάχνομαι...

Alice: Το φυσικό ύψος είναι πιο αυθεντικό και ταιριάζει και στην παράδοσή μας, γιατι να βάλεις κάτι ακόμη?

Bob: Μα το θέμα μας δεν είναι αν εσύ δεν θέλεις να βάζεις τακούνια, αλλά το γιατί πρέπει να σε κλείνουν φυλακή αν τα φορας.

Alice: Τα τακούνια καταστρέφουν τη μέση, βιάζουν τη σώμα, και καθημερινά βλέπουμε γυναίκες με διαστρέματα από τακούνια.

Bob: Μα στραμπουλάν τα πόδια τους επειδή τα φτιάνουν Αλβανοί τσαγκάρηδες!
Ξέρεις οτι στην ευρώπη πουλάνε ειδικά ορθοπαιδικά τακούνια(skung) που σου δίνουν περισσότερο ύψος με λιγότερες συνέπειες?

Alice: Στην ευρώπη, αν θες να μάθεις, όλοι τώρα το γύρισαν στα flat παπούτσια που είναι πιο υγιεινά!
Και στο Αμστερνταμ, όπου πειραματίστηκαν με την ελεύθερη πώληση τακουνιών, το πείραμα απέτυχε!

Bob: Ναι αλλά ακόμη δεν απαγορεύεται να τα φοράς, ούτε σε κλείνουν φυλακή για μερικούς πόντους τακουνιού!
Και γιατί λές ότι απέτυχε?
Ακόμη υπάρχουν τακουνάδικα!

Alice: Ναι, και στις περιοχές όπου γίνεται το εμπόριο δεν μπορείς να περπατησεις από φόβο μην σε βιάσουνε.
Αν φοράς και τακούνια δε...ε, τότε πας γυρεύοντας!

Bob: Μα αυτά είναι συνέπεια του τακουνο-τουρισμού και των απαγορεύσεων στις χώρες προέλευσης των τουριστών αυτών.

Alice: Ναι, ε? Για αυτό καταλήγουν όλες τους να γυρνάνε σαν λατέρνες που δεν βλέπουν που πατάνε από τη μάσκαρα!
Η κοινωνία τους είναι έκφυλη.

Bob: Καταρχήν, μην βγάζεις συμπεράσματα για όλη τους Ολλανδούς από το κέντρο του Αμστερνταμ.
Είναι σαν να βγάζεις συμπέρασμα για τους Αθηναίους με μια επίσκεψη στα στενά της Αθηνάς όταν πέφτει το σκοτάδι.

Κατα δεύτερο, τα τακούνια δεν οδηγούν υποχρεωτικά στην μάσκαρα!
Είναι σαν να λές ότι το κραγιόν οδηγεί στα στα τακούνια επειδή όσες φόρεσαν τακούνια ξεκίνησαν από κραγιόν

Και κατα τρίτον, οι δικές μας "βλεφαριτζούδες" δεν βλέπουνε που πατάνε γιατί στην Ολλανδία η μάσκαρα που χρησιμοποιούνε είναι καλύτερης ποιότητας.
Υπάρχουν ειδικά εργαστήρια που μπορείς να πάς και να ελέγξεις την μάσκαρα που αγόρασες χωρίς να σε ρωτήσουν που τη βρήκες και να σου πουν αν έχει μόλυβδο, πόσο κάνει να βάζεις...

Alice: Σιγά μην μας πουλάει και το κράτος την μάσκαρά!
Αυτό είναι συνταγή για να γίνουμε όλες καριόλες!

Bob: Η λέξη "καριόλα" που χρησιμοποιείς είναι ηθικός αφορισμός που προκύπτει εν μέρη και από την απαγόρευση των φτιασιδιών!
Έχεις βγεί ποτέ με μια "καριόλα" να δεις αν είναι αληθινό κορίτσι?
Αν διατηρεί αληθινές τις σχέσεις της?
Αν έχει όνειρα που στράβωσαν?

Alice: Όχι, δεν χρειάζεται, βλέπω όλες αυτές που ξεπουλιούνται στην Ομόνοια για να εξασφαλίσουν τη μάσκαρα της ημέρας!
Και να σου πω και κάτι άλλο?
Και εγώ να τα φόραγα αυτά τα πράγματα, το πιο πιθανό είναι να με ερωτευώσουνα παράφορα επειδή θα σε εντυπωσίαζα!
Και όλοι μας ξέρουμε που καταλήγει ο παράφορος έρωτας...παράνοια, αυτοκτονίες, κλοπές...

Bob: Όχι!
Δεν ξέρουμε, και μάλιστα εγώ εχω ερωτευτεί παράφορα και τη γλύτωσα!

Alice: Ναι αλλα υπάρχουν και τα αφροδίσια...

Bob: Αυτά είναι συνέπειες της παρανομίας.
Αν υπάρχει ενημέρωση και χρησιμοποιούμε προφυλακτικά, όλα αυτά θα είναι αφάλη και μάλιστα όμορφα.

Alice: Έχουμε τελείως διαφορετική άποψη στο θέμα. Μα τελείως διαφορετική!

Bob: Αυτό δεν είναι υποχρεωτικά κακό.
Αλλά εντάξει για τη μάσκαρα, που στην τελική δεν είναι φυσικό προϊόν.
Για τα τακούνια?
Γιατί να μην μπορεί ο καθένας να φτιάχνει τα τακούνια που θέλει και να τα φοράει ή να τα δωρίζει στην φίλη του?
Έτσι δεν θα εξαρτώμαστε από τους Αλβανούς τσαγκάρηδες.

Alice: Γιατί όλη μέρα θα καθόμαστε σπίτι και θα σκαλίζουμε τακούνια.
Και μετά θα βγαίνουμε το βράδυ και θα κουνάμε τον κώλο μας σαν παντιέρες για να χτυπήσουμε το θύμα μας.
Άσε που αν οδηγείς με τακούνια προκαλείς θανατηφόρα ατυχήματα!

Bob: Έχεις δοκιμάσει ποτέ να οδηγήσεις με τακούνια?

Alice: Όχι, ούτε που το διανοούμαι!

Bob: Κοίτα, χρειάζεται υπευθυνότητα, αλλα στην τελική άμέσως θα καταλάβεις ότι χρειάζεται να οδηγείς πιο αργά και προσεκτικα.
Ενώ αντίθετα, οταν βάφεσαι και σε κοιτάνε τ' αγόρια από τα άλλα αμάξια είναι πολύ πιο επικίνδυνο να κάνεις απροσεξία, και μάλιστα τρέχοντας με μεγαλύτερη ταχύτητα για τί αποκτάς μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση!

Αλήθεια, δεν σου έχει περάσει ποτέ από το μυαλό να δοκιμάσεις έστω και μία φορά?

Alice: Όχι. Φοβάμαι και μη με πιάσουνε.

Bob: Ούτε στα κρυφά, έτσι για την εμπειρία?
Εγώ με τη κοπέλα μου το απολαμβάνουμε.
Περνά από μπροστά μου με διαφορετικά ζευγάρια κάθε φορά και εγώ της σφυρίζω δήθεν πως της κάνω καμακι.
Έπειτα ξεσπάμε στα γέλια!

Alice: Αλήθεια? Και δεν είναι επικίνδυνο μην εθιστείτε?

Bob: Μα δεν υπάρχει σωματικός εθισμός στα τακούνια!
Ενώ αντίθετα, τα Lipozan δεν μπορείς να τα σταματήσεις ύστερα απο μακροχρόνια χρήση γιατί δένεσαι με τη γεύση τους.
Και σκέψου ότι τα Lipozan είναι νόμιμα!

Αλλά γενικότερα, το θέμα δεν είναι ιατρικό.
Πολλές ουσίες έχουν σωματική εξάρτηση, και ακόμη περισσότερες ψυχική!
Αλλά αυτός δεν είναι λόγος να απαγορευτούν!

Ιδαίτερα αν σκεφτείς τι συνέπειες έχει για μια κοινωνία μια δια νόμου απαγόρευση αυτού του είδους!

Φυλακίσεις, καταστροφή υπολήψεων, διασπορά φόβου, κυκλώματα, διαφθορά, μαφία,
και συν της άλλης εχεις και τα "τσαγκαράκια" που για να αγοράσουν για πάρτη τους τακούνια, σπρώχνουν σκάρτα τακούνια όπου βρούν!

Τελικά ο Bob πείθει την Alice να δοκιμάσει τα τακούνια, και ξεκινάνε να παίζουνε ερωτικά αλλα χωρίς να ξεπερνάνε ποτέ τα φιλικά όρια.
Εκείνη τη στιγμή μπαίνει ο Charlie, ο οποίος είναι και ο προμηθευτής του Bob σε τακούνια και τους βλέπει να παίζουν.

Αμέσως μπαίνει στο κόλπο και αρχίζουν να διασκεδάζουν χαλαρωτικά και οι τρείς, χωρίς να χάνει την ευκαιρία στα διαλλέιματα, ο "έμπειρος" Charlie με έξυπνες παρατηρήσεις να βγάζει από το κεφάλι της Alice όλα αυτά που της είχαν φορτώσει με φόβο οι γονείς και το περιβάλλον της.

Αλλα η συνέχεια δεν θα είναι το ίδιο ευχάριστη...


Και ούτε την έχω γράψει ακόμη

public class WorldEconomy

public class WorldEconomy {

    boolean revolution;

    void run() {
        while (!revolution) {
            doCapitalism();

            //// NEW DEAL.
            //// Un-comment in case of crisis (see 1929)!
            //makePublicWorks(new GovernmentalLoan())
        }
    }

    void doCapitalism() {
        long surplus = doBusiness();

        // Avoid deflation.
        while(surplus > 0) {
            surplus -= lendAndInvest();
            surplus -= expandMarkets();  // Occupy more teritory.
            surplus -= advertizeAndLitigate();
            surplus -= consumeHealth();
            surplus -= buyLuxuries();    // Enforce turistic habits.
            surplus -= buyGunsAndAmmunitions();
            surplus -= execWars();
        }
    }

    long doBusiness() {
        long profit = sellProductsAndServices();  // Exploit everything alive...
        profit += doImaterialTransactions();      // Buy (whatever) low, sell it high. 

        return profit;
    }
}

Οι Αυτοκτονίες στο πουριτανικό Κράτος της Δεξιάς

Ενώ τα διάφορα κυβερνητικα στρατιωτάκια και λαμόγια αυτοκτονούν το ένα μετά το άλλο στην υπόθεση Ζαχόπουλου, αυτό που δεν έχω ακούσει από κανένα είναι να κρίνει την πράξη της αυτοκτονίας ως λύση στο εικαζόμενα διλήματα που αντιμετωπίζουν οι παρολίγον αυτόχειρες.

Συγκεκριμένα, όλοι ψελίζουν ότι "...δεν είναι δυνατόν ο Ζ. να αυτοκτόνησε μόνο για μια videoκασέτα με πορνό...", και δεν διανοούνται ότι μια αυθεντικά "συντηρητική" ψυχοσύνθεση ενδέχεται και να αυτοκτονήσει και εξαιτίας αυτού!

Απλά θυμίζω ότι ο Παπανδρέου, πριν 20 χρόνια, οταν βγαίναν οι φωτογραφίες με τα ξέχυλα βυζιά της Μιμής στα περίπτερα, επέλεξε να την καλέσει να σταθεί ισότιμα δίπλα του στο δημόσιο χώρο, χτυπωντας τα πουριτανικά ταμπού της ελληνικής κοινωνίας.

Σήμερα προφανώς τα κυβερνητικά στρατιωτάκια δεν έχουν το πάθος να αγωνισθούν και να δημιουργήσουν τον ευατό και την ηθική τους και να επωμισθούν τις ευθύνες, αλλα επιλέγουν να επωμισθούν την "καθώς πρέπει" συμπεριφορά ώστε να έχουν ένα - έστω και ετερογενή - μπούσουλα, άξιο για να πεθάνουν (πουριτανισμός).

Όμως όταν η πραξη της αυτοκτονίας δεν προέρχεται από την τελική απάντηση στο πρωταρχικό ερώτημα της ύπαρξης, συχνά είναι μια ακραία πράξη αυτομαστίγωσης, δηλαδή μια κεκαλυμένη απόπειρα εξαγνισμού για τα λάθη που διέπρεξε το υποκείμενο, νοθεύοντας το αίσθημα της ευθύνης με τη συγχώρεση.

Στο βαθμό που ισχύουν τα παραπάνω για τους αυτόχειρες, ανάλογα τους αποδίδω και την κρίση μου.

ΥΓ(κυριολεκτικά): Η απόπειρα μιας ψυχολόγου(Τσαλίκογλου) να εξηγήσει τα φαινόμενα υπολείπεται σε διεισδυτικότητα, πάθος και τόλμη στην κοινωνική ανάλυση, κατί που βλέπω συχνά σε επιστήμονες με αντικείμενο συναφές της Πολιτικής.

"Σώπα" του Aziz Nesin σε απαγγελία του Λαζόπουλου

Οι στίχοι μαζι με τη μαγνητοφωνημένη την απαγγελία του Λαζόπουλου:
http://annamaria285blogspotcom.blogspot.com/2007/11/blog-post_08.html

Τι όμορφο ποίημα!

Τα Ζωνιανά σε σχέση με την καλλιέργεια Χασίς και τη Λεβεντιά των Όπλων

Μάλλον αντιδρούμε μυωπικά και πουριτανικά στο πρόβλημα των Ζωνιανών (του Μυλοποτάμου γενικότερα), όπως και σε όλα τα επείγοντα και αναπάντεχα που αντιμετωπίζουμε στην οργανωμένη εθνική οντότητά μας (χώρα).

Κάνω μόνο δύο παρατηρήσεις που έχουν παραπέσει από την κοινή αντίληψη:

* Το πρόβλημα δεν είναι η καλλιέργεια χασίς!
Στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης επιτρέπεται η καλλιέργεια για προσωπική χρήση και παρόλα αυτά δεν καταρρεύσαν οι κοινωνικές δομές ή τα φαντασιακά (κράτος, αστυνομία, θεσμοί, νόμοι, σχέσεις φιλίας και γειτονίας).

Πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η κοκαΐνη, αφού πρόκειται για εισαγόμενο προϊόν, με εκρηκτικά μεγαλύτερο κέρδος που απαιτεί σημαντικά αρχικά κεφάλαια (με ότι αυτό συνεπάγεται για την συμπεριφορά όσων επιχειρούν μαζί της). Το εμπόριό της όντως μπορεί να γεννήσει μαφιόζικες οργανώσεις (με πολιτική κάλυψη ή κοινωνική ανοχή λόγω χρήματος).

* Το πρόβλημα της οπλοφορίας στην Κρήτη έχει ξεφύγει.
Αν ζούσαμε στην Αμερική όπου το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού κατέχει όπλο, θα το σκεφτόμουνα διαφορετικά.

Στην Ελλάδα όμως, όπου θα θέλαμε ακόμη και η αστυνομία να μην οπλοφορεί, θεωρώ τις κρητικές συνήθεις έντονα αντικοινωνικές!

Αν θέλουνε να κρατήσουν την παράδοσή τους και τον οπλισμό τους (για να μην αφήσουνε κανένα "Γερμανό" να περάσει, όπως αρέσκονται να λένε), ας μην σπεύδουν να τα εμφανίζουν με την πρώτη αφορμή στον κάθε άοπλο διπλανό τους που θα τους πάει κόντρα.

Αυτό δεν είναι λεβεντιά. Στην υπόλοιπη χώρα, περί λεβεντιάς ισχύει μάλλον του Βαμβακάρη ο στίχος:

Ρε μάγκα το μαχαίρι σου
για να το κο(ν)σουμάρεις,
πρέπει να έχεις στην ψυχή, φιγουρατζή,
καρδιά για να το βγάλεις!

Ταφκούρας Bugs

Την πρώτη φορά στη Ταφκούρα όλα πήγανε τόσο ρολόι που δεν είχα αντιληφθεί τα μικρά εκείνα λάθη που σήμερα, Κυριακή 4 Νοεμ., ξεφύγανε πέρα από κάθε μέτρο.

Επιφανειακά, η χτεσινή αποστολή και η προετοιμασία της "έμοιαζε" με την προηγούμενη, παρόλα αυτα, να τι έπρεπε να είχα προσέξει περισσότερο:
* Τσεκάρουμε τα σχοινιά πριν ξεκινήσουμε και αν ειναι κόκαλο τα βρέχουμε.
* Το λάστιχο του φακού του κράνους ήταν σώβρακο. Και την άλλη φορά ήταν, αλλα δεν έδωσα σημασία και νόμιζα ότι απλά "έτσι γίνεται".
* Τα ποδοστήρια είναι λίγο μακρυά και έτσι δεν παίρνω πλήρη ανύψωση σε κάθε κίνηση, τσάμπα ενέργεια δηλαδή. Δεν το 'χα συνειδητοποιήσει την προηγούμενη φορά.
* Η ζώνη στήθους είναι μικρή και με καμπουριάζει όταν περπατάω. Το είχα θεωρήσει μικρό κακό προηγουμένως.
* Τα γάντια είχανε χάσει κάθε ίχνος πλαστικού και μουλιάσανε 100% και ενίοτε πάγωναν τα χέρια μου. Τη άλλη φορά φόραγα πιο χόντρα γάντια και δεν με είχε ενοχλήσει.
* Δεν βάζουμε τη στολή μέσα στη γαλότσα γιατί έτσι μπαίνουν νερά στα πέλματα!
* Τα σοκολατάκια δεν πρέπει να είναι ληγμένα :-]
* Κουβαλάμε οινόπνευμα αν θέλουμε να πιούμε σούπα.
* Και τέλος το σημαντικότερο: αγοράζουμε επιτέλους μια ημι-αδιάβροχη φόρμα!

Βέβαια μερικά βελτιώθηκαν:
* Το πέρασμά μου στο "πουλί" ήταν βελτιωμένο
* Το στενό στη διάνοιξη το πέρασα ακόμη πιο γρήγορα.
* Στην ανάβαση, παρά τα προβλήματα στον εξοπλισμό μου, έπιασα ρυθμό.
* Την άλλη μέρα είμαι πιο ξεκούραστος.