Από το 1970 και έπειτα, η μείωση των πραγματικών μισθών των εργατών τω μεσαίων και χαμηλών τάξεων σε σχέση με τα εισοδήματα των πολύ πλουσίων προκαλεί σε αυτούς την ίδια αίσθηση κατωτερότητας και φθόνου με αυτή που ένιωθαν οι πολίτες του Ανατολικού Μπλοκ το '80 απέναντι στις δυτικές κοινωνίες της διαφήμισης, της άνεσης και της ηδονής.
Φυσικά τέτοιες συμπλεγματικές καταστάσεις σε τόσους πολλούς ανθρώπους δεν θα μπορούν να επιβιώνουν για πολλά χρόνια ακόμη - τελικά θα καταρρεύσουν όπως συνέβη και με τα "κομμουνιστικά" κράτη το '89.
Friday, March 05, 2010
Friday, February 19, 2010
Δημοσιονομική Ύφεση vs Αναζωογόνησης Εργατικού Δυναμικού?
Ελάχιστα δημοσιονομικά οφέλη θα προσέφερε η κατάργηση του 14ου μισθού και η μείωση των συντάξεων.
Μηδενικά οφέλη θα προσέφερε μια αύξηση στο ΦΠΑ, αλλά αυτή θα ήταν ιδιαίτερα αρεστή στις Βρυξέλλες αφού μεταφράζεται σε άμεσα έσοδα για το Ecofin.
(citation missing...)
Ταυτόγχρονα όμως, αυτά τα στραγγαλιστικά μέτρα θα έσπρωχναν την Ελληνική οικονομία σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση
(ενώ θα ανέβαζαν την οργή, ιδιαίτερα σήμερα που οι συνταξιούχοι γονείς συντηρούν τα άνεργα παιδιά τους...).
Και αυτό επειδή η χώρα μας δεν έχει μια εξαγωγική οικονομία, τύπου Ιρλανδίας, οπότε μια μείωση του εργατικού κόστους δεν θα αυξήσει την ανταγωνιστικότητα.
Αντίθετα, η επερχόμενη μιζέρια και η δυσπραγία θα βλάψει καίρια την μόνη αληθινή βιομηχανία του τόπου, τον τουρισμό.
Χωρίς χρήμα, οι τοίχοι των room-to-let θα σαπίσουν, οι ανέσεις θα περάσουν, τα λούσα θα τελειώσουν.
Ουσιαστικά τα παραπάνω μέτρα είναι το μισό της κλασσικής συνταγή του ΔΝΤ για περιορισμό της εσωτερικής οικονομικής δραστηριότητας
(το άλλο μισό είναι το ξέφραγο άνοιγμα της οικονομίας στους ξένους επενδυτές/δανειολήπτες).
Τα έξτρα δημοσιονομικά μέτρα θα υπονομεύουν την όποια ανάκαμψη,
όπως άλλωστε το ξέρουμε από τα αντίστοιχα παραδείγματα της Αργεντινής και της Λετονίας.
Τα παραπάνω όμως δεν σημαίνουν και πως σήμερα δεν είναι μια καλή ευκαιρία για
1) να επιτραπούν οι ελεύθερες μετατάξεις στο Δημόσιο, και
2) να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα.
Μέτρα σε αυτή την κατεύθυνση προσφέρουν ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα και φρεσκάρουν το εργατικό δυναμικό του τόπου μας χωρίς όμως τα θανάσιμα μειονεκτήματα των προτεινόμενων δημοσιονομικών μέτρων.
Αν δεν πετύχουν όλα αυτά, τότε μια καλή δικαιολογία για την προσποίηση Παύσης Εξυπηρέτησης του Χρέους μας είναι ένα ελεγχόμενο Θερμό Επεισόδιο με την Τουρκία.
Αλλά ποιος παίζει με τη φωτιά χωρίς να φοβάται?
Μηδενικά οφέλη θα προσέφερε μια αύξηση στο ΦΠΑ, αλλά αυτή θα ήταν ιδιαίτερα αρεστή στις Βρυξέλλες αφού μεταφράζεται σε άμεσα έσοδα για το Ecofin.
(citation missing...)
Ταυτόγχρονα όμως, αυτά τα στραγγαλιστικά μέτρα θα έσπρωχναν την Ελληνική οικονομία σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση
(ενώ θα ανέβαζαν την οργή, ιδιαίτερα σήμερα που οι συνταξιούχοι γονείς συντηρούν τα άνεργα παιδιά τους...).
Και αυτό επειδή η χώρα μας δεν έχει μια εξαγωγική οικονομία, τύπου Ιρλανδίας, οπότε μια μείωση του εργατικού κόστους δεν θα αυξήσει την ανταγωνιστικότητα.
Αντίθετα, η επερχόμενη μιζέρια και η δυσπραγία θα βλάψει καίρια την μόνη αληθινή βιομηχανία του τόπου, τον τουρισμό.
Χωρίς χρήμα, οι τοίχοι των room-to-let θα σαπίσουν, οι ανέσεις θα περάσουν, τα λούσα θα τελειώσουν.
Ουσιαστικά τα παραπάνω μέτρα είναι το μισό της κλασσικής συνταγή του ΔΝΤ για περιορισμό της εσωτερικής οικονομικής δραστηριότητας
(το άλλο μισό είναι το ξέφραγο άνοιγμα της οικονομίας στους ξένους επενδυτές/δανειολήπτες).
Τα έξτρα δημοσιονομικά μέτρα θα υπονομεύουν την όποια ανάκαμψη,
όπως άλλωστε το ξέρουμε από τα αντίστοιχα παραδείγματα της Αργεντινής και της Λετονίας.
Τα παραπάνω όμως δεν σημαίνουν και πως σήμερα δεν είναι μια καλή ευκαιρία για
1) να επιτραπούν οι ελεύθερες μετατάξεις στο Δημόσιο, και
2) να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα.
Μέτρα σε αυτή την κατεύθυνση προσφέρουν ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα και φρεσκάρουν το εργατικό δυναμικό του τόπου μας χωρίς όμως τα θανάσιμα μειονεκτήματα των προτεινόμενων δημοσιονομικών μέτρων.
Αν δεν πετύχουν όλα αυτά, τότε μια καλή δικαιολογία για την προσποίηση Παύσης Εξυπηρέτησης του Χρέους μας είναι ένα ελεγχόμενο Θερμό Επεισόδιο με την Τουρκία.
Αλλά ποιος παίζει με τη φωτιά χωρίς να φοβάται?
Wednesday, February 17, 2010
Ας προσποιηθούμε "Παύση Εξυπηρέτησης του Χρέους" μας αυτόν το Μάρτη!
Ένα ακόμη από τα εκκρεμή προβλήματα των CDS είναι πως ακριβώς επειδή δεν υπάρχει θεσμισμένη αγορά για τα αυτά, τα πιο επίφοβα από τα εργαλεία μαζικής οικονομικής καταστροφής, δεν είναι πάντα σαφώς ορισμένοι οι όροι εκπλήρωσης των προδιαγραφόμενων σε αυτά ανταλλαγές, ούτε και υπάρχει σωστή εποπτεία και εξασφάλιση από κάποιο χρηματιστηριακό "σανίδι" (είτε εγκεκριμένους brokers, είτε ικανές αντασφάλειες και τα λοιπά που θα αναμέναμε να υπάρχουν σε ανάλογες μεγαθηρικές συμβάσεις τζόγου),
οπότε και ενδέχεται σε κάποιο "πιστωτικό συμβάν" οι συμμετέχοντες στο συμβόλαιο να μην μπορούν να τα "βρουν".
Να τι λέει η wikipedia επί του θέματος:
Ιδού λοιπόν πεδίο δόξης λαμπρό για ένα Έλληνα υπουργό οικονομικών:
Να δημιουργήσει ένα τέτοιο αμφισβητούμενο συμβάν!
Πχ μια καθυστέρηση εξυπηρέτησης των τόκων της Ελλάδας του Μαρτίου κατά 1-2 μέρες θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί "στάση πληρωμών" από τους αγοραστές των CDS, αλλά φυσικά οι πωλητές τους θα είχαν κάθε κίνητρο να την αμφισβητήσουν ως τέτοια!
Τότε δηλαδή θα βλέπαμε να σφάζονται τα "παλικάρια" (Goldman Sachs, JP Morgan και λοιποί) στης νύφης(την Ψωροκώσταινα) την ποδιά!
Και με την ευκαιρία θα μαθαίναμε και ποια τελικά ήταν αυτά τα "παλικάρια", αφού το άλλο μεγάλο πρόβλημα με τα CDS είναι πως είναι παντελώς αδιαφανή, επίσης συνέπεια του μη θεσμισμένου της ύπαρξής τους.
Τέλος, θα παίρνανε και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι συνεταίροι μας, πολίτες και ηγέτες, μια γεύση του τι θα επακολουθήσει αν συνεχίσουν να φέρονται ανεύθυνα και εγωιστικά στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, και να μας σταθούν πιο αλληλέγγυοι.
οπότε και ενδέχεται σε κάποιο "πιστωτικό συμβάν" οι συμμετέχοντες στο συμβόλαιο να μην μπορούν να τα "βρουν".
Να τι λέει η wikipedia επί του θέματος:
It is not the responsibility of the calculation agent to determine whether or not a credit event has occurred but rather a matter of fact that, pursuant to the terms of typical contracts, must be supported by publicly available information delivered along with a credit event notice. Typical CDS contracts do not provide an internal mechanism for challenging the occurrence or non-occurrence of a credit event and rather leave the matter to the courts if necessary, though actual instances of specific events being disputed are relatively rare.
Ιδού λοιπόν πεδίο δόξης λαμπρό για ένα Έλληνα υπουργό οικονομικών:
Να δημιουργήσει ένα τέτοιο αμφισβητούμενο συμβάν!
Πχ μια καθυστέρηση εξυπηρέτησης των τόκων της Ελλάδας του Μαρτίου κατά 1-2 μέρες θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί "στάση πληρωμών" από τους αγοραστές των CDS, αλλά φυσικά οι πωλητές τους θα είχαν κάθε κίνητρο να την αμφισβητήσουν ως τέτοια!
Τότε δηλαδή θα βλέπαμε να σφάζονται τα "παλικάρια" (Goldman Sachs, JP Morgan και λοιποί) στης νύφης(την Ψωροκώσταινα) την ποδιά!
Και με την ευκαιρία θα μαθαίναμε και ποια τελικά ήταν αυτά τα "παλικάρια", αφού το άλλο μεγάλο πρόβλημα με τα CDS είναι πως είναι παντελώς αδιαφανή, επίσης συνέπεια του μη θεσμισμένου της ύπαρξής τους.
Τέλος, θα παίρνανε και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι συνεταίροι μας, πολίτες και ηγέτες, μια γεύση του τι θα επακολουθήσει αν συνεχίσουν να φέρονται ανεύθυνα και εγωιστικά στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, και να μας σταθούν πιο αλληλέγγυοι.
Πάντως σε 2 τελευταία άρθρα του στο Έθνος ο Δελαστίκ κάνει ενδιαφέρουσες συγκρίσεις που αποκαλύπτουν πόσο πραγματικά στημένος είναι ο δήθεν κίνδυνος πτώχευσής μας.
[1] http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=10202891
[2] http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826
[1] http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=10202891
[2] http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826
[update 24-Apr]: Kαι ο economist περιγράφει πως μία αναδόμηση του Ελ. χρέους θα είναι crash-test για τα CDS που έχουν στοιχηματισθεί στο κεφάλι της Ελλάδος: http://www.economist.com/world/europe/displayStory.cfm?story_id=15980711&source=features_box1
Ωραίο άρθρο γενικώς.
Friday, February 05, 2010
Post-Avatar Depression
Η επίσημη εξήγηση είναι πως μόλις μερικοί ευαισθητούληδες σαν και μένα βλέπουν μια καλύτερη και ομορφότερη Γη, την Πανδώρα του Avatar, μετά αρχίζει και τους φαίνεται η δική μας ζωή στον πλανήτη πολύ ηλίθια για να τους "αρκεί", και πέφτουν σε κατάθλιψη:
http://www.cnn.com/2010/SHOWBIZ/Movies/01/11/avatar.movie.blues/index.html
Εγώ αντίθετα πιστεύω πως ευθύνεται το 3D.
Η διαδικασία προσαρμογής του ματιού στο τεχνητό 3D των σινεμάδων,
όπως συνέβαινε παλιότερα και με τα τυπωμένα 3D των επαναλαμβανόμενων patterns,
απαιτεί την ενεργοποίηση *νέων* νευρωνικών καναλιών του οπτικού κέντρου ώστε ο μηχανισμός εστίασης των φακών να λειτουργεί ανεξάρτητα από τον μηχανισμό προσήλωσης των οφθαλμών.
Τα νέα νευρικά κανάλια αυτά μας κάνουν πιο δεκτικούς στις νέες εμπειρίες και σε συνδυασμό με το όντως έντονα όμορφο ερέθισμα του Avatar μοιάζει όπως το να βιώνεις μια κάποια εξωσωματική εμπειρία - χωρίς όμως να συμβαίνει αυτό.
Αργότερα, αυτή η πρωτόγνωρη αίσθηση σου λείπει όπως θα σου 'λειπε η κόκα την επόμενη μέρα.
Πάντως προχθές το βράδυ που έπεφτα να κοιμηθώ μόλις το είχα δει αισθανόμουν περίεργα - πχ άκουγα το περιβάλλον γύρω μου «μέσα από το κρανίο μου», έχοντας μια παράξενη συνείδηση του σώματός μου σαν αυτό να περιτριγυρίζει το σώμα μου.
http://www.cnn.com/2010/SHOWBIZ/Movies/01/11/avatar.movie.blues/index.html
Εγώ αντίθετα πιστεύω πως ευθύνεται το 3D.
Η διαδικασία προσαρμογής του ματιού στο τεχνητό 3D των σινεμάδων,
όπως συνέβαινε παλιότερα και με τα τυπωμένα 3D των επαναλαμβανόμενων patterns,
απαιτεί την ενεργοποίηση *νέων* νευρωνικών καναλιών του οπτικού κέντρου ώστε ο μηχανισμός εστίασης των φακών να λειτουργεί ανεξάρτητα από τον μηχανισμό προσήλωσης των οφθαλμών.
Τα νέα νευρικά κανάλια αυτά μας κάνουν πιο δεκτικούς στις νέες εμπειρίες και σε συνδυασμό με το όντως έντονα όμορφο ερέθισμα του Avatar μοιάζει όπως το να βιώνεις μια κάποια εξωσωματική εμπειρία - χωρίς όμως να συμβαίνει αυτό.
Αργότερα, αυτή η πρωτόγνωρη αίσθηση σου λείπει όπως θα σου 'λειπε η κόκα την επόμενη μέρα.
Πάντως προχθές το βράδυ που έπεφτα να κοιμηθώ μόλις το είχα δει αισθανόμουν περίεργα - πχ άκουγα το περιβάλλον γύρω μου «μέσα από το κρανίο μου», έχοντας μια παράξενη συνείδηση του σώματός μου σαν αυτό να περιτριγυρίζει το σώμα μου.
Monday, January 18, 2010
Real-time αποκαλύψεις ενάντια στον Ιμπεριαλισμό
Ο Τσόμσκι γέρασε, αλλά άφησε αναμφισβήτητα καλούς διανοητές να συνεχίσουν στα χνάρια του, σε αυτά της αποκάλυψης της πολιτικής των ισχυρών Κρατών.
Και το διαδίκτυο είναι με το μέρος τους - πλέον οι αναλύσεις τους αποκαλύπτουν τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ισχυρών σε real-time.
Πχ η Naomi Klein που μας είχε προειδοποιήσει με το βιβλίο της Shock Doctrine για το πως σε στιγμές εθνικής ανάγκης επιβάλλονται επαχθείς πολιτικές(πχ κορπορατισμός),
πριν μερικές μέρες με αυτό το βίντεο "ελέγχει" τα αντανακλαστικά μας, αποκαλύπτοντας την αναγγελία από το Heritage Foundation για την νεο-φιλελεύθερη επίθεση που προτείνουν να κάνουν οι ΗΠΑ στην Αϊτή *αμέσως* μετά το σεισμό.
Ή στην πρόσφατη άλλη βίντεο-συνέντευξη από John Perkins, τον συγγραφέα του Confessions of an Economic Hitman όπου, ανάμεσα σε άλλα σημαντικά, περιγράφει πως για την κατάρρευσης της οικονομίας της Ισλανδίας ευθύνεται η εταιρία αλουμινίου Alcoa που επέβαλε στη χώρα να δανειστεί ώστε να γίνει η υπερφίαλη επένδυση στην παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος-παραγωγής αλουμινίου.
Και ξαφνικά η Πολιτική αρχίζει να μοιάζει με χολιγουντιανή παραγωγή - αρκεί να έχεις τα κατάλληλα urls...
Και το διαδίκτυο είναι με το μέρος τους - πλέον οι αναλύσεις τους αποκαλύπτουν τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ισχυρών σε real-time.
Πχ η Naomi Klein που μας είχε προειδοποιήσει με το βιβλίο της Shock Doctrine για το πως σε στιγμές εθνικής ανάγκης επιβάλλονται επαχθείς πολιτικές(πχ κορπορατισμός),
πριν μερικές μέρες με αυτό το βίντεο "ελέγχει" τα αντανακλαστικά μας, αποκαλύπτοντας την αναγγελία από το Heritage Foundation για την νεο-φιλελεύθερη επίθεση που προτείνουν να κάνουν οι ΗΠΑ στην Αϊτή *αμέσως* μετά το σεισμό.
Ή στην πρόσφατη άλλη βίντεο-συνέντευξη από John Perkins, τον συγγραφέα του Confessions of an Economic Hitman όπου, ανάμεσα σε άλλα σημαντικά, περιγράφει πως για την κατάρρευσης της οικονομίας της Ισλανδίας ευθύνεται η εταιρία αλουμινίου Alcoa που επέβαλε στη χώρα να δανειστεί ώστε να γίνει η υπερφίαλη επένδυση στην παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος-παραγωγής αλουμινίου.
Και ξαφνικά η Πολιτική αρχίζει να μοιάζει με χολιγουντιανή παραγωγή - αρκεί να έχεις τα κατάλληλα urls...
Saturday, January 09, 2010
Αιώνιος Θεσμικός Στιγματισμός των Παρανομούντων
Είδα χτες την ταινία "Catch me if you can!".
Ουσιαστικά αναφέρεται σε κάποιον πιτσιρικά που πούλαγε επιτυχημένα ψέμματα σε όλους και ήταν ικανότατος πλαστογράφος. Εντέλει το FBI τον συνέλαβε, καταδικάστηκε και εξέτισε πολύχρονη και σκληρή ποινή (απομόνωση), πρωτού το ίδιο το FBI τον προσλάβει ως "ειδικό" στο να εντοπίζει άλλους απατεώνες σαν κι αυτόν.
Και με αφορμή το παραπάνω σκέφτηκα πως ενώ για τις ποινές υπάρχουν πρωτοβάθμια, δικαστήρια, εφετεία και κτλπ,
για το "ποινικό μητρώο", για το θεσμικό στιγματισμό των εγκληματιών δηλαδή δεν υπάρχει τίποτα - άπαξ και εγκλημάτησες, θα σε ακολουθεί για πάντα το στίγμα.
Ακόμη και αν προβλέπεται αυτόματη παραγραφή μετά κάποιου από κάποιο Χ διάστημα, η διαδικασία δεν είναι δίκαιη αφού δεν μεσολαβεί Δίκη,
δηλαδή δεν υπάρχει ακρόαση, συνυπολογισμός της μετέπειτα ζωής και συμπεριφοράς,
τα ανθρώπινα μέτρα δηλαδή που έχουμε συνειφάνει με τη Δημοκρατία.
Ουσιαστικά αναφέρεται σε κάποιον πιτσιρικά που πούλαγε επιτυχημένα ψέμματα σε όλους και ήταν ικανότατος πλαστογράφος. Εντέλει το FBI τον συνέλαβε, καταδικάστηκε και εξέτισε πολύχρονη και σκληρή ποινή (απομόνωση), πρωτού το ίδιο το FBI τον προσλάβει ως "ειδικό" στο να εντοπίζει άλλους απατεώνες σαν κι αυτόν.
Και με αφορμή το παραπάνω σκέφτηκα πως ενώ για τις ποινές υπάρχουν πρωτοβάθμια, δικαστήρια, εφετεία και κτλπ,
για το "ποινικό μητρώο", για το θεσμικό στιγματισμό των εγκληματιών δηλαδή δεν υπάρχει τίποτα - άπαξ και εγκλημάτησες, θα σε ακολουθεί για πάντα το στίγμα.
Ακόμη και αν προβλέπεται αυτόματη παραγραφή μετά κάποιου από κάποιο Χ διάστημα, η διαδικασία δεν είναι δίκαιη αφού δεν μεσολαβεί Δίκη,
δηλαδή δεν υπάρχει ακρόαση, συνυπολογισμός της μετέπειτα ζωής και συμπεριφοράς,
τα ανθρώπινα μέτρα δηλαδή που έχουμε συνειφάνει με τη Δημοκρατία.
Wednesday, January 06, 2010
Συνέντευξη με τον Economic Hitman, John Perkins
Ωραία συνέντευξη, εμένα με ενδιέφερε πολύ και εκεί που έλεγε πως αντιμετώπισε τις απειλές προτού γράψει το βιβλίο.
Αρχικά τα "πήρε"για να μην το γράψει (το '80), και δεν το έκανε(!)
αλλά μετά τη 11/9 αποφάσισε πως έπρεπε να το κάνει!
Φυσικά λέει και πολλά άλλα χρήσιμα πέρα από τα προσωπικά του αφού είναι *και* οικονομολόγος, πχ
* σχετικά με το "Δόγμα" των νεοφιλελεύθερων,
* την ασυδοσία των εταιριών και πως έφτασε να αποτελεί νόμο στις ΗΠΑ,
* εισάγει τον όρο "Predatory Capitalism",
* σχολιάζει τα λεφτά που έχει δεχτεί ο Obhama και ποιες θα είναι οι "υποχρεώσεις" του όσο δεν τον πιέζουν οι πολίτες,
* ενώ μιλά αρκετά για την ιστορία των ΗΠΑ.
http://fora.tv/2009/11/18/John_Perkins_How_to_Remake_the_Global_Economy
Στο βιβλίο που είχε γράψει, και που με αυτό έγινε γνωστός, εξηγούσε ο Perkins πως οι ΗΠΑ χρησιμοποιούσαν 3 στάδια για την καθυπόταξη μιας χώρας:
(αυτός μέχρι το μέσα του '80 νομίζω υποστηρίζει πως "εκτελούσε" το 1ο στάδιο)
1) Δωροδοκίες των "αρχηγών" της χώρας ώστε να δεχθούν επαχθή δάνεια από ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα,
δάνεια που ούτε καν κατέληγαν στις χώρες αλλά στις δυτικές μεγαλο-εταιρίες που θα έμπαιναν στη χώρα,
αφού αφού θεμελιώδης όρος για να έπαιρνες δάνειο από το ΔΝΤ ήταν να άνοιγες την οικονομία σου (όχι δασμούς) και να ιδιωτικοποιούσες ασύστολα.
Κατόπιν οι χώρες γίνονταν υποχείρια των πιστωτών τους,
(βλ. Αργεντινή, πχ το βιντεάκι "Argentina's Economic Collapse": http://www.youtube.com/watch?v=rH6_i8zuffs)
και αναγκαζόντουσαν να ξεπουλήσουν τους εθνικούς τους πόρους (πετρέλαιο, ορυκτά) για να τα ξεπληρώσουν.
2) Αν δεν το δέχονταν, ερχόντουσαν τα "τσακάλια" (εκτελεστές) για να φαν τους "αρχηγούς" και να μπουν πιο πειθήνιοι στην θέση τους,
3) Αν αποτύγχαναν και αυτοί, και υπήρχε ανάγκη, προχώραγαν απλώς σε εισβολή (βλ. Ιράκ, χώρες της Ν. Αμερική, Παναμάς, κτλπ).
Σκέφτομαι λοιπόν πως ότι μας συμβαίνει σήμερα, με την οικονομία της Ελλάδας εννοώ, λόγω των συσσωρευμένων χρεών, την υποβάθμιση της αξιοπιστίας μας και τις φωνές για "γενναία" μέτρα, μοιάζει πολύ με όσα περιγράφει ο Perkins.
Μόνο που σε εμάς δεν χρειάστηκαν να προσπαθήσουν πολύ για να πάρουμε τα "δάνεια".
Ήταν μονόδρομος λόγω των Ολυμπιακών του 2004.
Σήμερα όλοι οι μεγαλο-ιδιοκτήτες εντός και εκτός της χώρας έχουν πέσει και φωνάζουν πως πρέπει να πάρουμε "έκτακτα" μέτρα:
* ιδιωτικοποιήσεις,
* μειώσεις μισθών,
* μειώσεις φορολογίας κεφαλαίου
* η θα "αναγκαστούμε" να καταφύγουμε σε δάνειο από ΔΝΤ [1].
Βασικά όλα αυτά διευκολύνουν την είσοδο των "μεγάλων" του παγκοσμίου συστήματος στην χώρα.
Τώρα το τι σκοπεύουν να αρπάξουν, δεν γνωρίζω...αλλά νομίζω και πως ο Δεκέμβρης τους έχε κάνει αρκετά νευρικούς για να μας αφήνουν μόνους, χωρίς "καθοδήγηση",
όμως αυτό είναι μια άλλη μεγάλη υπόθεση .
Και στο τιμόνι της χώρας σήμερα είναι ο ΓΑΠ, ένας δηλωμένος "σοσιαλιστής" (πρόεδρος της Διεθνούς) κάτι το οποίο σε εμάς μπορεί να μην σημαίνει και πολλά αλλά σίγουρα με κάτι τέτοια ιδρώνει το αυτί των μεγάλων ιδιοκτητών της κοινωνίας μας.
Εξ' αυτών λοιπόν υποθέτω πως υπάρχει έναν μακρινό, "συνωμοσιολογικό" βέβαια, ενδεχόμενο να μας την πέσουν και τα "τσακάλια"!
(στον Γιωργάκη δηλαδή και να τον φάνε)
Ένα ακόμη πιο μακρινό, πόλεμος!
[1]: Η παραπομπή μας στο ΔΝΤ καναλάρεται μέσω της μείωσης της αξιοπιστίας της χώρας
από τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης, Fitch, Moodies και S&P.
Και αυτό επειδή η ΕΚΤ είχε ως άτυπο κανονισμό που όριζε πως αν μια χώρα έπεφτε από το επίπεδο "Α"
(και εμείς όντως πέσαμε!)
θα έπαυε η αποδοχή των ομολόγων της χώρας αυτής ως εγγύηση για τον δανεισμό της από ευρωπαϊκές πηγές,
κάτι που ισοδυναμούσε και με την παραπομπή της στο ΔΝΤ!
Ουσιαστικά αυτό ήταν κάτι που νομίζω πως πέτυχε ο ΓΑΠ,
νομίζω δηλαδή πως συστρατεύτηκε με άλλους κοινοτικούς σοσιαλιστές ηγέτες πχ της Ισπανίας, ώστε με αφορμή την Ελλάδα να ανοίξει η συζήτηση για την "αξιοπιστία" των οίκων αξιολόγησης, και έτσι να γλυτώσουμε από την "τιμωρία" της ΕΚΤ...
αλλά αυτά είναι δικές μου υποθέσεις.
Αρχικά τα "πήρε"για να μην το γράψει (το '80), και δεν το έκανε(!)
αλλά μετά τη 11/9 αποφάσισε πως έπρεπε να το κάνει!
Φυσικά λέει και πολλά άλλα χρήσιμα πέρα από τα προσωπικά του αφού είναι *και* οικονομολόγος, πχ
* σχετικά με το "Δόγμα" των νεοφιλελεύθερων,
* την ασυδοσία των εταιριών και πως έφτασε να αποτελεί νόμο στις ΗΠΑ,
* εισάγει τον όρο "Predatory Capitalism",
* σχολιάζει τα λεφτά που έχει δεχτεί ο Obhama και ποιες θα είναι οι "υποχρεώσεις" του όσο δεν τον πιέζουν οι πολίτες,
* ενώ μιλά αρκετά για την ιστορία των ΗΠΑ.
http://fora.tv/2009/11/18/John_Perkins_How_to_Remake_the_Global_Economy
Στο βιβλίο που είχε γράψει, και που με αυτό έγινε γνωστός, εξηγούσε ο Perkins πως οι ΗΠΑ χρησιμοποιούσαν 3 στάδια για την καθυπόταξη μιας χώρας:
(αυτός μέχρι το μέσα του '80 νομίζω υποστηρίζει πως "εκτελούσε" το 1ο στάδιο)
1) Δωροδοκίες των "αρχηγών" της χώρας ώστε να δεχθούν επαχθή δάνεια από ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα,
δάνεια που ούτε καν κατέληγαν στις χώρες αλλά στις δυτικές μεγαλο-εταιρίες που θα έμπαιναν στη χώρα,
αφού αφού θεμελιώδης όρος για να έπαιρνες δάνειο από το ΔΝΤ ήταν να άνοιγες την οικονομία σου (όχι δασμούς) και να ιδιωτικοποιούσες ασύστολα.
Κατόπιν οι χώρες γίνονταν υποχείρια των πιστωτών τους,
(βλ. Αργεντινή, πχ το βιντεάκι "Argentina's Economic Collapse": http://www.youtube.com/watch?v=rH6_i8zuffs)
και αναγκαζόντουσαν να ξεπουλήσουν τους εθνικούς τους πόρους (πετρέλαιο, ορυκτά) για να τα ξεπληρώσουν.
2) Αν δεν το δέχονταν, ερχόντουσαν τα "τσακάλια" (εκτελεστές) για να φαν τους "αρχηγούς" και να μπουν πιο πειθήνιοι στην θέση τους,
3) Αν αποτύγχαναν και αυτοί, και υπήρχε ανάγκη, προχώραγαν απλώς σε εισβολή (βλ. Ιράκ, χώρες της Ν. Αμερική, Παναμάς, κτλπ).
Σκέφτομαι λοιπόν πως ότι μας συμβαίνει σήμερα, με την οικονομία της Ελλάδας εννοώ, λόγω των συσσωρευμένων χρεών, την υποβάθμιση της αξιοπιστίας μας και τις φωνές για "γενναία" μέτρα, μοιάζει πολύ με όσα περιγράφει ο Perkins.
Μόνο που σε εμάς δεν χρειάστηκαν να προσπαθήσουν πολύ για να πάρουμε τα "δάνεια".
Ήταν μονόδρομος λόγω των Ολυμπιακών του 2004.
Σήμερα όλοι οι μεγαλο-ιδιοκτήτες εντός και εκτός της χώρας έχουν πέσει και φωνάζουν πως πρέπει να πάρουμε "έκτακτα" μέτρα:
* ιδιωτικοποιήσεις,
* μειώσεις μισθών,
* μειώσεις φορολογίας κεφαλαίου
* η θα "αναγκαστούμε" να καταφύγουμε σε δάνειο από ΔΝΤ [1].
Βασικά όλα αυτά διευκολύνουν την είσοδο των "μεγάλων" του παγκοσμίου συστήματος στην χώρα.
Τώρα το τι σκοπεύουν να αρπάξουν, δεν γνωρίζω...αλλά νομίζω και πως ο Δεκέμβρης τους έχε κάνει αρκετά νευρικούς για να μας αφήνουν μόνους, χωρίς "καθοδήγηση",
όμως αυτό είναι μια άλλη μεγάλη υπόθεση .
Και στο τιμόνι της χώρας σήμερα είναι ο ΓΑΠ, ένας δηλωμένος "σοσιαλιστής" (πρόεδρος της Διεθνούς) κάτι το οποίο σε εμάς μπορεί να μην σημαίνει και πολλά αλλά σίγουρα με κάτι τέτοια ιδρώνει το αυτί των μεγάλων ιδιοκτητών της κοινωνίας μας.
Εξ' αυτών λοιπόν υποθέτω πως υπάρχει έναν μακρινό, "συνωμοσιολογικό" βέβαια, ενδεχόμενο να μας την πέσουν και τα "τσακάλια"!
(στον Γιωργάκη δηλαδή και να τον φάνε)
Ένα ακόμη πιο μακρινό, πόλεμος!
[1]: Η παραπομπή μας στο ΔΝΤ καναλάρεται μέσω της μείωσης της αξιοπιστίας της χώρας
από τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης, Fitch, Moodies και S&P.
Και αυτό επειδή η ΕΚΤ είχε ως άτυπο κανονισμό που όριζε πως αν μια χώρα έπεφτε από το επίπεδο "Α"
(και εμείς όντως πέσαμε!)
θα έπαυε η αποδοχή των ομολόγων της χώρας αυτής ως εγγύηση για τον δανεισμό της από ευρωπαϊκές πηγές,
κάτι που ισοδυναμούσε και με την παραπομπή της στο ΔΝΤ!
Ουσιαστικά αυτό ήταν κάτι που νομίζω πως πέτυχε ο ΓΑΠ,
νομίζω δηλαδή πως συστρατεύτηκε με άλλους κοινοτικούς σοσιαλιστές ηγέτες πχ της Ισπανίας, ώστε με αφορμή την Ελλάδα να ανοίξει η συζήτηση για την "αξιοπιστία" των οίκων αξιολόγησης, και έτσι να γλυτώσουμε από την "τιμωρία" της ΕΚΤ...
αλλά αυτά είναι δικές μου υποθέσεις.
Tuesday, December 15, 2009
Ιδιοκτησία των Πνευματικών Έργων και Επιβολή Τεχνητής Σπάνης για την Ανταμοιβή των Δημιουργών τους
>Πως σχολιάζουμε τώρα όλοι οι διαδικτυακοί την αγωνία του συγγραφέα που δεν πληρώνεται για την δουλειά του;
Χωρίς ενοχές απαντάμε πως δεν θα πρέπει να βλάπτεται η κοινωνία για να ικανοποιηθεί το δικαίωμα στην αποζημίωση που διεκδικεί μια ομάδα.
Πχ ad absurdum, και οι κλέφτες, σαν κοινωνική ομάδα, θα μπορούσαν να ζητάνε λιγότερα ρίσκα και μεγαλύτερες (κλεπτ)αποδοχές.
Θα τους ικανοποιούσαμε?
Άρα πάντα λογαριάζουμε την προσφορά ή τις ζημιές στη κοινωνία πριν αποφασίσουμε την επιβολή νόμων για το όφελος μιας ομάδας.
Αυτό λοιπόν που (θα έπρεπε να) μας ενδιαφέρει σαν κοινωνία είναι να να παράγονται πνευματικά έργα.
Αν η ανταμοιβή των παραγωγών είναι ένα μέσο για αυτό το σκοπό,
ας μπει και αυτό στη "ζυγαριά".
Αλλά είναι αλήθεια απαραίτητη η νομικά επιβολή της ανταμοιβής των δημιουργών για την παραγωγή καλλιτεχνικών έργων,
και μάλιστα με τίμημα τον αποκλεισμό της κοινωνίας από το έργο τους?
* Μήπως άλλα μοντέλα "ανταμοιβής" δίνουν καλύτερη λύση σε αυτά που ζητάνε οι εκδοτικές μεγαλοεταιρίες (μέσω των δημιουργών)?
(πχ χορηγίες, διαφημίσεις)
* Μήπως το internet με το μοντέλο του ελεύθερου λογισμικού και τους *αφιλοκερδώς* συνεισφέροντες προγραμματιστές του,
μας δείχνει ότι είναι δυνατή η δημιουργία μεγάλης-κλίμακας στη κοινωνία χωρίς την επιβολή τεχνητής "σπάνης" των έργων για την ανταμοιβή των δημιουργών?
* Μήπως θα έπρεπε να πληρώνουν όσοι εκμεταλλεύονται εμπορικά τα έργα (πχ ΜΜΕ, χώροι διασκέδασης)
όσοι δηλαδή αντλούν κέρδη από αυτά, και όχι το κοινό, που μέσα του περιλαμβάνει και εν δυνάμει νέους καλλιτέχνες που θα μεταπλάσσουν το καλλιτεχνικό υλικό σε κάτι νέο?
* Μήπως η οικονομική πλευρά του θέματος των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας στα πνευματικά έργα μας αποκρύβει τα σημαντικότερα ζητήματα λογοκρισίας και ελευθερίας?
Επομένως θα πρέπει να βρεθεί μια χρυσή τομή ανάμεσα στο φυσικό μας δικαίωμά μας να αντιγράφουμε και να μοιραζόμαστε τα εργαλεία μας, τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις μας από τη μία,
και στον ανάγκη να αμείβονται οι δημιουργοί για να συντηρείται η πνευματική δημιουργία στο κόσμο.
Εξάλλου, η πραγματικότητα συχνά δείχνει σε άλλη κατεύθυνση από αυτή που κοιτάει ο Ν. Παπανδρέου:
Εν μέσω της όξυνσης της δήθεν "πειρατείας", το Hollywood έκανε νέο ρεκόρ τζίρου!
http://torrentfreak.com/damned-pirates-hollywood-sets-10-billion-box-office-record-091211/
Χωρίς ενοχές απαντάμε πως δεν θα πρέπει να βλάπτεται η κοινωνία για να ικανοποιηθεί το δικαίωμα στην αποζημίωση που διεκδικεί μια ομάδα.
Πχ ad absurdum, και οι κλέφτες, σαν κοινωνική ομάδα, θα μπορούσαν να ζητάνε λιγότερα ρίσκα και μεγαλύτερες (κλεπτ)αποδοχές.
Θα τους ικανοποιούσαμε?
Άρα πάντα λογαριάζουμε την προσφορά ή τις ζημιές στη κοινωνία πριν αποφασίσουμε την επιβολή νόμων για το όφελος μιας ομάδας.
Αυτό λοιπόν που (θα έπρεπε να) μας ενδιαφέρει σαν κοινωνία είναι να να παράγονται πνευματικά έργα.
Αν η ανταμοιβή των παραγωγών είναι ένα μέσο για αυτό το σκοπό,
ας μπει και αυτό στη "ζυγαριά".
Αλλά είναι αλήθεια απαραίτητη η νομικά επιβολή της ανταμοιβής των δημιουργών για την παραγωγή καλλιτεχνικών έργων,
και μάλιστα με τίμημα τον αποκλεισμό της κοινωνίας από το έργο τους?
* Μήπως άλλα μοντέλα "ανταμοιβής" δίνουν καλύτερη λύση σε αυτά που ζητάνε οι εκδοτικές μεγαλοεταιρίες (μέσω των δημιουργών)?
(πχ χορηγίες, διαφημίσεις)
* Μήπως το internet με το μοντέλο του ελεύθερου λογισμικού και τους *αφιλοκερδώς* συνεισφέροντες προγραμματιστές του,
μας δείχνει ότι είναι δυνατή η δημιουργία μεγάλης-κλίμακας στη κοινωνία χωρίς την επιβολή τεχνητής "σπάνης" των έργων για την ανταμοιβή των δημιουργών?
* Μήπως θα έπρεπε να πληρώνουν όσοι εκμεταλλεύονται εμπορικά τα έργα (πχ ΜΜΕ, χώροι διασκέδασης)
όσοι δηλαδή αντλούν κέρδη από αυτά, και όχι το κοινό, που μέσα του περιλαμβάνει και εν δυνάμει νέους καλλιτέχνες που θα μεταπλάσσουν το καλλιτεχνικό υλικό σε κάτι νέο?
* Μήπως η οικονομική πλευρά του θέματος των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας στα πνευματικά έργα μας αποκρύβει τα σημαντικότερα ζητήματα λογοκρισίας και ελευθερίας?
Επομένως θα πρέπει να βρεθεί μια χρυσή τομή ανάμεσα στο φυσικό μας δικαίωμά μας να αντιγράφουμε και να μοιραζόμαστε τα εργαλεία μας, τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις μας από τη μία,
και στον ανάγκη να αμείβονται οι δημιουργοί για να συντηρείται η πνευματική δημιουργία στο κόσμο.
Εξάλλου, η πραγματικότητα συχνά δείχνει σε άλλη κατεύθυνση από αυτή που κοιτάει ο Ν. Παπανδρέου:
Εν μέσω της όξυνσης της δήθεν "πειρατείας", το Hollywood έκανε νέο ρεκόρ τζίρου!
http://torrentfreak.com/damned-pirates-hollywood-sets-10-billion-box-office-record-091211/
Sunday, December 06, 2009
Η πορεία χτυπήθηκε, γιατί η "πορεία" μας δεν είχε μνήμη
Η πορεία ήταν γεμάτη..., μα χτυπήθηκε βάναυσα.
Σήμερα πληρώνουμε το περσινό λάθος στρατηγικής του "Δεκέμβρη",
όταν είχαμε την ηθική στήριξη να ζητήσουμε και να πετύχουμε τη κατάργηση των ΜΑΤ και την δίωξη των φιλο-ναζιστών δεξιών αστυνομικών.
Αντί τότε να βγούμε μαζικά με το σύνθημα
«κατάργηση των ΜΑΤ», και
«Να απο-Χουντοποιηθεί η αστυνομία»,
διχασθήκαμε στο μήπως έπρεπε να επικεντρωθούμε στο να φύγει η τότε Κυβέρνηση
(αυτό το ζήταγαν κυρίως οι οργανώσεις με τα "κουκιά").
Και ανταυτού, μας ήρθαν οι Δελτάδες,
και μετά ήρθε νικηφόρο και άνετο το ΠΑΣΟΚ,
και τους υιοθέτησε, και τους ενίσχυσε,
ενώ εμείς ξεχάσαμε το προφανές:
Πως δεν γίνεται να συνεχίσουμε ως Πολιτεία να έχουμε μια Αστυνομία που δεν αντιπροσωπεύει τη σύνθεση της Κοινωνίας μας!
Γιατί δεν μπορεί να υπάρχουν τόσοι θαυμαστές της Χούντας και του τρομο-Κράτους της Δεξιάς ανάμεσα στους συμπολίτες μας, τουλάχιστον όσοι υπάρχουν στα σώματα καταστολής διαδηλώσεων Δ, Ζ και ΜΑΤ.
Βέβαια τίποτα δε έχει κριθέι ακόμη.
(ίσως ούτε ακόμη και το θεμελιώδες ερώτημα του αν έχει τελειώσει η εποχή των "Μεγάλων Στρατηγικών" για τον απελευθερωτικό κοινωνικό μετασχηματισμό)
Σήμερα πληρώνουμε το περσινό λάθος στρατηγικής του "Δεκέμβρη",
όταν είχαμε την ηθική στήριξη να ζητήσουμε και να πετύχουμε τη κατάργηση των ΜΑΤ και την δίωξη των φιλο-ναζιστών δεξιών αστυνομικών.
Αντί τότε να βγούμε μαζικά με το σύνθημα
«κατάργηση των ΜΑΤ», και
«Να απο-Χουντοποιηθεί η αστυνομία»,
διχασθήκαμε στο μήπως έπρεπε να επικεντρωθούμε στο να φύγει η τότε Κυβέρνηση
(αυτό το ζήταγαν κυρίως οι οργανώσεις με τα "κουκιά").
Και ανταυτού, μας ήρθαν οι Δελτάδες,
και μετά ήρθε νικηφόρο και άνετο το ΠΑΣΟΚ,
και τους υιοθέτησε, και τους ενίσχυσε,
ενώ εμείς ξεχάσαμε το προφανές:
Πως δεν γίνεται να συνεχίσουμε ως Πολιτεία να έχουμε μια Αστυνομία που δεν αντιπροσωπεύει τη σύνθεση της Κοινωνίας μας!
Γιατί δεν μπορεί να υπάρχουν τόσοι θαυμαστές της Χούντας και του τρομο-Κράτους της Δεξιάς ανάμεσα στους συμπολίτες μας, τουλάχιστον όσοι υπάρχουν στα σώματα καταστολής διαδηλώσεων Δ, Ζ και ΜΑΤ.
Βέβαια τίποτα δε έχει κριθέι ακόμη.
(ίσως ούτε ακόμη και το θεμελιώδες ερώτημα του αν έχει τελειώσει η εποχή των "Μεγάλων Στρατηγικών" για τον απελευθερωτικό κοινωνικό μετασχηματισμό)
Monday, November 09, 2009
Ο Υπερασπιστής της Κούνεβα, ο Χρυσοχοΐδης!
Τελικά σήμερα παραχωρήσανε το σπίτι στη μητέρα της Κούνεβα ως αποζημίωση, αφού αναγνωρίζεται ο κουβάς με το βιτριόλι που ρίξανε στη κόρη της ως εργατικό ατύχημα.
Μήπως όμως έπρεπε να αναγνωριστεί ως θύμα τρομοκρατικής ενέργειας, και να αποζημιωθεί ως τέτοιο?
Γιατί, αλήθεια, σε τι άλλο να σκόπευαν οι δράστες εκτός από το να τρομοκρατήσουν τους αγωνιζόμενους εργάτες σαν τη Κούνεβα?
Μήπως εδώ βλέπουμε έναν Υπουργό που επί των ημερών του η δικαιοσύνη φοβήθηκε να αναγνωρίσει την αμιγώς πολιτική διάσταση των εγκλημάτων της 17Ν,
να φοβάται να αναγνωρίσει την καθημερινή τρομοκρατία στην πιο απειλητική εκδοχή της,
σε αυτήν που πραγματικά απειλεί όλους εμάς στη *βάση* της κοινωνίας, και όχι τους ηγεμόνες μας?
Και μήπως τελικά ο εμπνευστής των αποτυχημένων και εξοργιστικών επιχειρήσεων σκούπας στα Εξάρχεια καταφέρνει να ξεγλιστρήσει με το "παράσημο" του «υπερασπιστή των αδυνάτων», δηλώνοντας θεατρικά «Αναλαμβάνω προσωπικά την υπόθεση Κούνεβα»?
Μήπως όμως έπρεπε να αναγνωριστεί ως θύμα τρομοκρατικής ενέργειας, και να αποζημιωθεί ως τέτοιο?
Γιατί, αλήθεια, σε τι άλλο να σκόπευαν οι δράστες εκτός από το να τρομοκρατήσουν τους αγωνιζόμενους εργάτες σαν τη Κούνεβα?
Μήπως εδώ βλέπουμε έναν Υπουργό που επί των ημερών του η δικαιοσύνη φοβήθηκε να αναγνωρίσει την αμιγώς πολιτική διάσταση των εγκλημάτων της 17Ν,
να φοβάται να αναγνωρίσει την καθημερινή τρομοκρατία στην πιο απειλητική εκδοχή της,
σε αυτήν που πραγματικά απειλεί όλους εμάς στη *βάση* της κοινωνίας, και όχι τους ηγεμόνες μας?
Και μήπως τελικά ο εμπνευστής των αποτυχημένων και εξοργιστικών επιχειρήσεων σκούπας στα Εξάρχεια καταφέρνει να ξεγλιστρήσει με το "παράσημο" του «υπερασπιστή των αδυνάτων», δηλώνοντας θεατρικά «Αναλαμβάνω προσωπικά την υπόθεση Κούνεβα»?
Subscribe to:
Posts (Atom)
