Real-time αποκαλύψεις ενάντια στον Ιμπεριαλισμό

Ο Τσόμσκι γέρασε, αλλά άφησε αναμφισβήτητα καλούς διανοητές να συνεχίσουν στα χνάρια του, σε αυτά της αποκάλυψης της πολιτικής των ισχυρών Κρατών.
Και το διαδίκτυο είναι με το μέρος τους - πλέον οι αναλύσεις τους αποκαλύπτουν τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ισχυρών σε real-time.

Πχ η Naomi Klein που μας είχε προειδοποιήσει με το βιβλίο της Shock Doctrine για το πως σε στιγμές εθνικής ανάγκης επιβάλλονται επαχθείς πολιτικές(πχ κορπορατισμός),
πριν μερικές μέρες με αυτό το βίντεο "ελέγχει" τα αντανακλαστικά μας, αποκαλύπτοντας την αναγγελία από το Heritage Foundation για την νεο-φιλελεύθερη επίθεση που προτείνουν να κάνουν οι ΗΠΑ στην Αϊτή *αμέσως* μετά το σεισμό.

Ή στην πρόσφατη άλλη βίντεο-συνέντευξη από John Perkins, τον συγγραφέα του Confessions of an Economic Hitman όπου, ανάμεσα σε άλλα σημαντικά, περιγράφει πως για την κατάρρευσης της οικονομίας της Ισλανδίας ευθύνεται η εταιρία αλουμινίου Alcoa που επέβαλε στη χώρα να δανειστεί ώστε να γίνει η υπερφίαλη επένδυση στην παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος-παραγωγής αλουμινίου.

Και ξαφνικά η Πολιτική αρχίζει να μοιάζει με χολιγουντιανή παραγωγή - αρκεί να έχεις τα κατάλληλα urls...

Αιώνιος Θεσμικός Στιγματισμός των Παρανομούντων

Είδα χτες την ταινία "Catch me if you can!".
Ουσιαστικά αναφέρεται σε κάποιον πιτσιρικά που πούλαγε επιτυχημένα ψέμματα σε όλους και ήταν ικανότατος πλαστογράφος. Εντέλει το FBI τον συνέλαβε, καταδικάστηκε και εξέτισε πολύχρονη και σκληρή ποινή (απομόνωση), πρωτού το ίδιο το FBI τον προσλάβει ως "ειδικό" στο να εντοπίζει άλλους απατεώνες σαν κι αυτόν.

Και με αφορμή το παραπάνω σκέφτηκα πως ενώ για τις ποινές υπάρχουν πρωτοβάθμια, δικαστήρια, εφετεία και κτλπ,
για το "ποινικό μητρώο", για το θεσμικό στιγματισμό των εγκληματιών δηλαδή δεν υπάρχει τίποτα - άπαξ και εγκλημάτησες, θα σε ακολουθεί για πάντα το στίγμα.
Ακόμη και αν προβλέπεται αυτόματη παραγραφή μετά κάποιου από κάποιο Χ διάστημα, η διαδικασία δεν είναι δίκαιη αφού δεν μεσολαβεί Δίκη,
δηλαδή δεν υπάρχει ακρόαση, συνυπολογισμός της μετέπειτα ζωής και συμπεριφοράς,
τα ανθρώπινα μέτρα δηλαδή που έχουμε συνειφάνει με τη Δημοκρατία.

Συνέντευξη με τον Economic Hitman, John Perkins

Ωραία συνέντευξη, εμένα με ενδιέφερε πολύ και εκεί που έλεγε πως αντιμετώπισε τις απειλές προτού γράψει το βιβλίο.
Αρχικά τα "πήρε"για να μην το γράψει (το '80), και δεν το έκανε(!)
αλλά μετά τη 11/9 αποφάσισε πως έπρεπε να το κάνει!

Φυσικά λέει και πολλά άλλα χρήσιμα πέρα από τα προσωπικά του αφού είναι *και* οικονομολόγος, πχ
* σχετικά με το "Δόγμα" των νεοφιλελεύθερων,
* την ασυδοσία των εταιριών και πως έφτασε να αποτελεί νόμο στις ΗΠΑ,
* εισάγει τον όρο "Predatory Capitalism",
* σχολιάζει τα λεφτά που έχει δεχτεί ο Obhama και ποιες θα είναι οι "υποχρεώσεις" του όσο δεν τον πιέζουν οι πολίτες,
* ενώ μιλά αρκετά για την ιστορία των ΗΠΑ.

http://fora.tv/2009/11/18/John_Perkins_How_to_Remake_the_Global_Economy


Στο βιβλίο που είχε γράψει, και που με αυτό έγινε γνωστός, εξηγούσε ο Perkins πως οι ΗΠΑ χρησιμοποιούσαν 3 στάδια για την καθυπόταξη μιας χώρας:
(αυτός μέχρι το μέσα του '80 νομίζω υποστηρίζει πως "εκτελούσε" το 1ο στάδιο)

1) Δωροδοκίες των "αρχηγών" της χώρας ώστε να δεχθούν επαχθή δάνεια από ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα,
δάνεια που ούτε καν κατέληγαν στις χώρες αλλά στις δυτικές μεγαλο-εταιρίες που θα έμπαιναν στη χώρα,
αφού αφού θεμελιώδης όρος για να έπαιρνες δάνειο από το ΔΝΤ ήταν να άνοιγες την οικονομία σου (όχι δασμούς) και να ιδιωτικοποιούσες ασύστολα.
Κατόπιν οι χώρες γίνονταν υποχείρια των πιστωτών τους,
(βλ. Αργεντινή, πχ το βιντεάκι "Argentina's Economic Collapse": http://www.youtube.com/watch?v=rH6_i8zuffs)
και αναγκαζόντουσαν να ξεπουλήσουν τους εθνικούς τους πόρους (πετρέλαιο, ορυκτά) για να τα ξεπληρώσουν.

2) Αν δεν το δέχονταν, ερχόντουσαν τα "τσακάλια" (εκτελεστές) για να φαν τους "αρχηγούς" και να μπουν πιο πειθήνιοι στην θέση τους,

3) Αν αποτύγχαναν και αυτοί, και υπήρχε ανάγκη, προχώραγαν απλώς σε εισβολή (βλ. Ιράκ, χώρες της Ν. Αμερική, Παναμάς, κτλπ).


Σκέφτομαι λοιπόν πως ότι μας συμβαίνει σήμερα, με την οικονομία της Ελλάδας εννοώ, λόγω των συσσωρευμένων χρεών, την υποβάθμιση της αξιοπιστίας μας και τις φωνές για "γενναία" μέτρα, μοιάζει πολύ με όσα περιγράφει ο Perkins.
Μόνο που σε εμάς δεν χρειάστηκαν να προσπαθήσουν πολύ για να πάρουμε τα "δάνεια".
Ήταν μονόδρομος λόγω των Ολυμπιακών του 2004.

Σήμερα όλοι οι μεγαλο-ιδιοκτήτες εντός και εκτός της χώρας έχουν πέσει και φωνάζουν πως πρέπει να πάρουμε "έκτακτα" μέτρα:
* ιδιωτικοποιήσεις,
* μειώσεις μισθών,
* μειώσεις φορολογίας κεφαλαίου
* η θα "αναγκαστούμε" να καταφύγουμε σε δάνειο από ΔΝΤ [1].

Βασικά όλα αυτά διευκολύνουν την είσοδο των "μεγάλων" του παγκοσμίου συστήματος στην χώρα.
Τώρα το τι σκοπεύουν να αρπάξουν, δεν γνωρίζω...αλλά νομίζω και πως ο Δεκέμβρης τους έχε κάνει αρκετά νευρικούς για να μας αφήνουν μόνους, χωρίς "καθοδήγηση",
όμως αυτό είναι μια άλλη μεγάλη υπόθεση .

Και στο τιμόνι της χώρας σήμερα είναι ο ΓΑΠ, ένας δηλωμένος "σοσιαλιστής" (πρόεδρος της Διεθνούς) κάτι το οποίο σε εμάς μπορεί να μην σημαίνει και πολλά αλλά σίγουρα με κάτι τέτοια ιδρώνει το αυτί των μεγάλων ιδιοκτητών της κοινωνίας μας.

Εξ' αυτών λοιπόν υποθέτω πως υπάρχει έναν μακρινό, "συνωμοσιολογικό" βέβαια, ενδεχόμενο να μας την πέσουν και τα "τσακάλια"!
(στον Γιωργάκη δηλαδή και να τον φάνε)

Ένα ακόμη πιο μακρινό, πόλεμος!



[1]: Η παραπομπή μας στο ΔΝΤ καναλάρεται μέσω της μείωσης της αξιοπιστίας της χώρας
από τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης, Fitch, Moodies και S&P.
Και αυτό επειδή η ΕΚΤ είχε ως άτυπο κανονισμό που όριζε πως αν μια χώρα έπεφτε από το επίπεδο "Α"
(και εμείς όντως πέσαμε!)
θα έπαυε η αποδοχή των ομολόγων της χώρας αυτής ως εγγύηση για τον δανεισμό της από ευρωπαϊκές πηγές,
κάτι που ισοδυναμούσε και με την παραπομπή της στο ΔΝΤ!
Ουσιαστικά αυτό ήταν κάτι που νομίζω πως πέτυχε ο ΓΑΠ,
νομίζω δηλαδή πως συστρατεύτηκε με άλλους κοινοτικούς σοσιαλιστές ηγέτες πχ της Ισπανίας, ώστε με αφορμή την Ελλάδα να ανοίξει η συζήτηση για την "αξιοπιστία" των οίκων αξιολόγησης, και έτσι να γλυτώσουμε από την "τιμωρία" της ΕΚΤ...
αλλά αυτά είναι δικές μου υποθέσεις.

Ιδιοκτησία των Πνευματικών Έργων και Επιβολή Τεχνητής Σπάνης για την Ανταμοιβή των Δημιουργών τους

>Πως σχολιάζουμε τώρα όλοι οι διαδικτυακοί την αγωνία του συγγραφέα που δεν πληρώνεται για την δουλειά του;

Χωρίς ενοχές απαντάμε πως δεν θα πρέπει να βλάπτεται η κοινωνία για να ικανοποιηθεί το δικαίωμα στην αποζημίωση που διεκδικεί μια ομάδα.

Πχ ad absurdum, και οι κλέφτες, σαν κοινωνική ομάδα, θα μπορούσαν να ζητάνε λιγότερα ρίσκα και μεγαλύτερες (κλεπτ)αποδοχές.
Θα τους ικανοποιούσαμε?
Άρα πάντα λογαριάζουμε την προσφορά ή τις ζημιές στη κοινωνία πριν αποφασίσουμε την επιβολή νόμων για το όφελος μιας ομάδας.


Αυτό λοιπόν που (θα έπρεπε να) μας ενδιαφέρει σαν κοινωνία είναι να να παράγονται πνευματικά έργα.
Αν η ανταμοιβή των παραγωγών είναι ένα μέσο για αυτό το σκοπό,
ας μπει και αυτό στη "ζυγαριά".

Αλλά είναι αλήθεια απαραίτητη η νομικά επιβολή της ανταμοιβής των δημιουργών για την παραγωγή καλλιτεχνικών έργων,
και μάλιστα με τίμημα τον αποκλεισμό της κοινωνίας από το έργο τους?

* Μήπως άλλα μοντέλα "ανταμοιβής" δίνουν καλύτερη λύση σε αυτά που ζητάνε οι εκδοτικές μεγαλοεταιρίες (μέσω των δημιουργών)?
(πχ χορηγίες, διαφημίσεις)

* Μήπως το internet με το μοντέλο του ελεύθερου λογισμικού και τους *αφιλοκερδώς* συνεισφέροντες προγραμματιστές του,
μας δείχνει ότι είναι δυνατή η δημιουργία μεγάλης-κλίμακας στη κοινωνία χωρίς την επιβολή τεχνητής "σπάνης" των έργων για την ανταμοιβή των δημιουργών?

* Μήπως θα έπρεπε να πληρώνουν όσοι εκμεταλλεύονται εμπορικά τα έργα (πχ ΜΜΕ, χώροι διασκέδασης)
όσοι δηλαδή αντλούν κέρδη από αυτά, και όχι το κοινό, που μέσα του περιλαμβάνει και εν δυνάμει νέους καλλιτέχνες που θα μεταπλάσσουν το καλλιτεχνικό υλικό σε κάτι νέο?

* Μήπως η οικονομική πλευρά του θέματος των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας στα πνευματικά έργα μας αποκρύβει τα σημαντικότερα ζητήματα λογοκρισίας και ελευθερίας?


Επομένως θα πρέπει να βρεθεί μια χρυσή τομή ανάμεσα στο φυσικό μας δικαίωμά μας να αντιγράφουμε και να μοιραζόμαστε τα εργαλεία μας, τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις μας από τη μία,
και στον ανάγκη να αμείβονται οι δημιουργοί για να συντηρείται η πνευματική δημιουργία στο κόσμο.


Εξάλλου, η πραγματικότητα συχνά δείχνει σε άλλη κατεύθυνση από αυτή που κοιτάει ο Ν. Παπανδρέου:
Εν μέσω της όξυνσης της δήθεν "πειρατείας", το Hollywood έκανε νέο ρεκόρ τζίρου!
http://torrentfreak.com/damned-pirates-hollywood-sets-10-billion-box-office-record-091211/

Η πορεία χτυπήθηκε, γιατί η "πορεία" μας δεν είχε μνήμη

Η πορεία ήταν γεμάτη..., μα χτυπήθηκε βάναυσα.

Σήμερα πληρώνουμε το περσινό λάθος στρατηγικής του "Δεκέμβρη",
όταν είχαμε την ηθική στήριξη να ζητήσουμε και να πετύχουμε τη κατάργηση των ΜΑΤ και την δίωξη των φιλο-ναζιστών δεξιών αστυνομικών.

Αντί τότε να βγούμε μαζικά με το σύνθημα
«κατάργηση των ΜΑΤ», και
«Να απο-Χουντοποιηθεί η αστυνομία»,
διχασθήκαμε στο μήπως έπρεπε να επικεντρωθούμε στο να φύγει η τότε Κυβέρνηση
(αυτό το ζήταγαν κυρίως οι οργανώσεις με τα "κουκιά").


Και ανταυτού, μας ήρθαν οι Δελτάδες,
και μετά ήρθε νικηφόρο και άνετο το ΠΑΣΟΚ,
και τους υιοθέτησε, και τους ενίσχυσε,
ενώ εμείς ξεχάσαμε το προφανές:
Πως δεν γίνεται να συνεχίσουμε ως Πολιτεία να έχουμε μια Αστυνομία που δεν αντιπροσωπεύει τη σύνθεση της Κοινωνίας μας!

Γιατί δεν μπορεί να υπάρχουν τόσοι θαυμαστές της Χούντας και του τρομο-Κράτους της Δεξιάς ανάμεσα στους συμπολίτες μας, τουλάχιστον όσοι υπάρχουν στα σώματα καταστολής διαδηλώσεων Δ, Ζ και ΜΑΤ.

Βέβαια τίποτα δε έχει κριθέι ακόμη.
(ίσως ούτε ακόμη και το θεμελιώδες ερώτημα του αν έχει τελειώσει η εποχή των "Μεγάλων Στρατηγικών" για τον απελευθερωτικό κοινωνικό μετασχηματισμό)

Ο Υπερασπιστής της Κούνεβα, ο Χρυσοχοΐδης!

Τελικά σήμερα παραχωρήσανε το σπίτι στη μητέρα της Κούνεβα ως αποζημίωση, αφού αναγνωρίζεται ο κουβάς με το βιτριόλι που ρίξανε στη κόρη της ως εργατικό ατύχημα.

Μήπως όμως έπρεπε να αναγνωριστεί ως θύμα τρομοκρατικής ενέργειας, και να αποζημιωθεί ως τέτοιο?
Γιατί, αλήθεια, σε τι άλλο να σκόπευαν οι δράστες εκτός από το να τρομοκρατήσουν τους αγωνιζόμενους εργάτες σαν τη Κούνεβα?

Μήπως εδώ βλέπουμε έναν Υπουργό που επί των ημερών του η δικαιοσύνη φοβήθηκε να αναγνωρίσει την αμιγώς πολιτική διάσταση των εγκλημάτων της 17Ν,
να φοβάται να αναγνωρίσει την καθημερινή τρομοκρατία στην πιο απειλητική εκδοχή της,
σε αυτήν που πραγματικά απειλεί όλους εμάς στη *βάση* της κοινωνίας, και όχι τους ηγεμόνες μας?

Και μήπως τελικά ο εμπνευστής των αποτυχημένων και εξοργιστικών επιχειρήσεων σκούπας στα Εξάρχεια καταφέρνει να ξεγλιστρήσει με το "παράσημο" του «υπερασπιστή των αδυνάτων», δηλώνοντας θεατρικά «Αναλαμβάνω προσωπικά την υπόθεση Κούνεβα»?

Ο Αυτιάς παντού, ανοιχτά αυτιά πουθενά!

Όλοι ασχολούνται με τη ξεφτιλιστική κομπίνα "ενημέρωσης" της ομάδας πρωινάδικου του Αυτιά,
και κανείς με το ότι 8 διαδηλωτές που συνελήφθησαν σε άσχετο τόπο, σε μεταγενέστερο τόπο, και τους πήγαν με το κακούργημα της κουκούλας, και ενώ εκείνη τη μέρα έβρεχε!

Φυσικά βρέχει-δεν βρέχει, η συλλογική τιμωρία που προβλέπει ο ιδιώνυμος αυτός νόμος ενδέχεται να επιτυγχάνει τον στόχο του, να αποτρέπει δηλαδή τη διαμαρτυρία των πολιτών.

Η άνοδος του ΚΚΕ

Εκτός από τις αγκυλώσεις της Δογματικής Αριστεράς, τα κηρύγματα του ΚΚΕ είναι πολύ πιο κοντά στον τυπικό Έλληνα από όσο νομίζει ο ίδιος.
Το ΚΚΕ λέει: «Ψήφισέ μας και ας μην μας πιστεύεις», και συμπληρώνει πως «ΚΚΕ δυνατό, [ίσον] λαός δυνατός».
Αυτό που πρακτικά λέει είναι «ψήφισέ μας, και πήγαινε σπίτι ήσυχος...θα αγωνιστούμε εμείς για σένα μετά».

Δηλαδή πρόκειται για ένα τυπικότατο κόμμα του κοινοβουλευτισμού, της αντιπροσώπευσης και της διαμεσολάβησης.
Και μάλιστα οι δομές του είναι ακριβώς κατάλληλες για τέτοιου είδους "ανάθεση" - εξάλλου αρκετές από αυτές επιβάλλονται από τα λενινιστικά δόγματα του Κόμματος Νέου Τύπου και του Δημοκρατικού Συγκεντρωτισμού που αποσκοπούν στην δόμηση οργανισμών ικανά εξουσιαστικών και ιεραρχικών (συγκεντρωτικών) ώστε να αναλάβουν το Κράτος στη μετά της επανάστασης εποχή.
Φυσικά, με εξαίρεση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου, σχεδόν κανείς μη-κομμουνιστής δεν έχει ακούσει καν αυτά τα δόγματα, και συνεπώς οι περισσότεροι έχουν μόνο μια ασαφή ιδέα, στηριγμένη κυρίως στην αποτυχία του Σοβιετικού Πειράματος, για το λόγο που απεχθάνονται το ΚΚΕ.

Ταυτόγχρονα, η δυτικές κοινωνίες, αν και έχουν αντιφασιστικά μιμίδια - αφού ήταν σε αυτές που πρωτορίζωσε ο φασισμός - δεν έχουν μιμίδια έναντι του μπολσεβικισμού, παρεκτός της ανοσίας που προσφέρουν τα προηγούμενα, του αντιφασισμού.

Επιπλέον, η άνοδος των κομμάτων είναι ανορθολογική, και συμβαίνει κύρια με κριτήρια κοπαδιού, «επειδή κι άλλοι αυτό ψήφισαν», «επειδή έχει ρεύμα» όπως πχ συνέβη με τη δημοσκοπική έκρηξη του Συνασπισμού κατά το φθινόπωρο πριν το Δεκέμβρη.

Εξάλλου, οι πυραμιδικές οργανώσεις τύπου ΚΚΕ, όπως και η εκκλησία, αργούν να πεθάνουν, και η ιστορική του αντοχή λειτουργεί προσθετικά για τον προσηλυτισμό ακόμη περισσότερων οπαδών σε αυτές.

Υποστηρίζω εδώ εντέλει πως σε μία ξαφνική στροφή της κοινωνίας όπως η σημερινή, λόγω της Κρίσης, ή του μεταναστευτικού ρεύματος, ενδέχεται πολύς κόσμος, ενισχυμένος και από το sheep-effect(R), να καταλήξει να ψηφίζει ΚΚΕ επειδή αποζητάει μια κάποια τελική λύση.

Μα τι λέει ο τεντές? Ούτε να βρίζουμε δε θα μας επιτρέπετουν?

Μα είναι σοβαροί αυτοί οι δικαστές μας?

Δηλαδή μέσα σε μία νύκτα θα μεταφέρουμε το μοντέλο των εφημερίδων και του κουτσομπολιού της γειτονιάς
*αυτούσιο* στο διαδίκτυο???
Που είναι η προστασία του ανώνυμου και του ψευδώνυμου λόγου?
Που είναι οι επιβαρυντικές διατάξεις για τα κακουργήματα μόνο?

Με μία μονοκοντυλιά βουτάμε στην ποινικοποίηση του διαδικτυακού λόγου?

Καταρχήν, αυτά τα ζητήματα έπρεπε να τα αποφασίζε η βουλή, οι ένορκοι, ο λαός!
Άντε οι "ανεξάρτητες αρχές".
Όχι όμως οι εισαγγελείς!
(Τι έγινε, ήρθε η Χούντα ξανά?)


Ειδικότερα, έχουν συνειδητοποιήσει οι άσχετοι δικαστές και εισαγγελείς πως στο ελληνικό διαδίκτυο καθημερινά δημοσιεύεται από όλους μας τέτοιος όγκος πληροφορίας που περίπου ισοδυναμεί με αυτό που εκδίδουν όλες της ελληνικές εφημερίδες μαζί στη διάρκεια του χρόνου?

Έχουν σκεφτεί πόσα υβριστικά δημοσιεύματα, ή το κυριότερο, που μπορεί να *θεωρούνται* ως τέτοια, θα υπάρχουν ανάμεσά τους?

Δηλαδή ζητάει ο εισαγγελέας (και χαίρονται σίγουρα οι δικηγόροι και δικαστές...)
ο καθένας να μπορεί να μηνύει το καθένα - όλοι εναντίον όλων, κι όποιος αντέξει.

Η αλήθεια πάντως δεν θα αντέξει.
Ετοιμαστείτε για επέλαση του φασισμού φορείς του οποίου θα είμαστε...εμείς!


Χρειάζεται να πούμε ΟΧΙ στη "δημοκρατία" των δικηγόρων και των δικαστηρίων του λόγου,
αλλά των ρητόρων.

Πραγματικά όμως δεν ξέρω πως να ευαισθητοποιήσω του πολίτες για αυτή τη λαθροχειρία που γίνται πάνω στις ελευθερίες μας.
Κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για αυτά - μόνο λεφτά, ηδονή, δόξα και εξουσία - τα υπόλοιπα είναι για τους "τρομοκράτες" υποθέτω...

Ο Πολάνσκι να μην εκδοθεί - το ίδιο να ισχύσει και για τους ανώνυμους

Γιατί να κινητοποιούνται οι "διάσημοι" μόνο για την περίπτωση της έκδοσης του Πολάνσκι στις ΗΠΑ,
και να μην κάνουν το ίδιο και για τις περιπτώσεις των ανώνυμων?
Είναι άδικο να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Για να είμαστε δίκαιοι, θα έπρεπε να καταργηθούν οι νόμοι της απρόσκοπτης απέλασης ανάμεσα στα Κράτη,
ώστε να επαναθεσμιστεί το καταστρατηγημένο δικαίωμα στη εξορία.