Ο Πλούτος της Πατρίδος μου...και λοιπές Χαρδαβελιάδες

Πάλι έλαβα με mail εκείνο το άρθρο του βουλευτή του ΛΑΟΣ Κ. Αϊβαλιώτη με τα "πλούτη" της πατρίδας μας. Όπως πάντα, ήταν "ανυπόγραφο", για να μην προκαλεί, φαντάζομαι¸ ανακλαστικές αντιδράσεις λόγω της ακροδεξιάς/ρατσιστικής προέλευσης. Και ο κακόμοιρος χρήστης που το αναμεταδίδει να μην γνωρίζει ποιον προωθεί...βέβαια είπαμε, να μην χτυπάμε τους "αγγελιοφόρους", αλλά το "μήνυμα".

Καταρχήν, παρατηρώ πως, ακριβώς λόγω της εθνικής έπαρσης που διακρίνει το ΛΑΟΣ, υποπέφτει σε ένα κρίσιμο σφάλμα, για αυτή την εποχή:

«Επιδεικνύει τα χρυσαφικά μας(ορυκτός μας πλούτος) τη στιγμή που στο σοκάκι σουλατσάρει ο φοροσυλλέκτης(η Τρόικα) ».

Τρόμος και Παράνοια πάνω απ' το Πρωτογενές μας Έλλειμμα

Μου έστειλαν αυτό αυτό το pdf του χρήστη "29-26" του himaira blog που βρήκα πως προέρχεται από το άρθρο που πρωτοδημοσίευσε ο parganews στις 19 Μαιού 2011.

Το κείμενο προσπαθεί να ξεδιαλύνει τα οικονομικά μας, με προβληματικά κατά τη γνώμη μου στοιχεία. Με ενόχλησε ιδιαίτερα το ψέμα πως τα έσοδα του προϋπολογισμού από φόρους είναι μόνο 40δις, ενώ όπου κι αν ψάξεις θα βρεις τους φόρους μας να φέρνουν τουλάχιστον 55δις!
Αυτά τα 15δις απόκλιση είναι μεγάλο πράμα.

Το Γιν και το Γιανγ του Καπιταλισμού

Ως γνωστόν, ο Καπιταλισμός ταλαντώνεται ανάμεσα στην παραγωγή Πλούτου, και την Καταστροφή του.

Όσο διαρκεί η ευφορία, οι κριτικές ενάντια στο σύστημα κοπάζουν και όλοι τρώμε εκμαυλισμένοι από τα "καλά του καπιταλισμού".
Όταν ξεκινάνε οι Κρίσεις, όλοι τον καταριώμαστε.

* Τις καπιταλιστικές Κρίσεις τις ανέλυσαν διεξοδικά ο Μαρξ και οι συνεχιστές του.
Αν και αρκετά οικονομιστικά, τα εργαλεία που χρειάστηκε να επινοήσουν στην πορεία
** η Πτωτική Τάση του Κέρδους,
** η Υπεραξία,
** τα Τραστ και τα Καρτέλ του
** Ιμπεριαλισμού
είναι αρκετά ακριβή και αποδίδουν καρπούς γνώσεις ακόμη και σήμερα, την εποχή των ηλεκτρονικών συναλλαγών με εξελιγμένα επενδυτικά εργαλεία ανήκουστα στην εποχή του Μαρξ.

* Αντίθετα, αυτοί που αναμετρήθηκαν επιτυχημένα με το στάδιο της ανάπτυξης, ήταν κυρίως οι Καταστασιακοί(Guy Debord, Raul Vanegem) και ο προγενέστερός τους, ο Καστοριάδης. Τα βασικά τους εργαλεία ξεπήδησαν στην προσπάθειά τους να (ψυχα-)αναλύσουν την κατάσταση της αλλοτρίωσης που βλέπανε γύρω τους:
** Ανθρωπολογικός Τύπος,
** Φαντασιακά,
** Αυτονομία και Ετερονομία,
** Αντεστραμμένη Κοινωνία του Θεάματος.

"Μνημόνιο" εναντίον... "Δανειακής Σύμβασης"

Μου στείλανε σε pdf το "Μνημόνιο",
το νόμο δηλαδή 3825/2010 που ψηφίστηκε την άνοιξη.

Και αμέσως έκατσα και έψαχνα για εκείνους τους όρους δανεισμού που έχω διαβάσει τόσες φορές να μιλάνε:

1) για παραίτηση της Ελλάδας από κάθε ασυλία σε ιδία περιουσία προς τους Δανειστές,

2) και μαλιστά συγκεκριμένα για ακύρωση της ασυλίας λόγω Εθνικής Κυριαρχίας,

3) για το Αγγλικό δίκαιο Δανεισμού που διέπει τον Δανεισμό αντί του Ελληνικού,

4) και για το πως οι Δανειστές μπορούν να καταγγείλουν μονομερώς τη Σύμβαση ανά πάσα στιγμή, και με κάθε δικαιολογία, και να απαιτήσουν το Δάνειο πίσω, κυρήσσοντας τη Χώρα σε πτώχευση,

5) και τέλος για το ότι δεν είναι απαραίτητο οι συμβάσεις με τους Δανειστές να περάσουν από τη Βουλή ή από τα Δικαστήρια.


Βρήκα μόνο το 5ο, στην τελευταία παράγραφο-4 του 1ου άρθρου.
Και αντίθετα από ότι λέγεται, έγραφε πως *χρειάζεται* να περάσουν από τη Βουλή.

Και παλιά που τα 'χα ψάξει (τέλη Μαΐου) πάλι δεν τα είχα βρει, κι είχα αισθανθεί αρκετά ανεπαρκής τότε.


Τελικά (με την υπόδειξη ενός φίλου, και διαβάζοντας το μανιφέστο της Σπίθας του Μίκη Θεοδωράκη) συνειδητοποίησα πως:
* είναι άλλο πράμα το "Μνημόνιο" ,
* και άλλο η "Δανειακή Σύμβαση" με τους Δανειστές μας, που προβλεπόταν από το Μνημόνιο.

Χρεωκοπία εδώ και Τώρα

Ακομη δεν εχει βρει το κουραγιο ένας ηγετης της κοινοβουλευτικής Αριστεράς να πει όχι στο δανεισμό του Μνημονίου?
Να πει δηλαδή:
«Καλύτερα να βγει μας ενα "δόντι" τώρα (πχ μείωση των όλων των κρατικών μισθών 30%, παρά να σαπίσουν όλα τα δόντια της Ελλάδας μέσα στα επόμενα 5-6 χρόνια.»

Και το "δόντι" που πρέπει να βγει είναι ο Κρατικός Δανεισμός.
* Ισοσκελισμένοι Προυπολογισμοί και μόνο, από εδώ και μπρος λοπόν.
* Καμία Κρατική στήριξη στις αγορές (ούτε προς, ούτε από).

Δημοκρατία vs Ατομική Ελευθερία, Ουτοπία και Θρησκεία, και λίγο Μαρξισμο-Λενινισμός

Το παρακάτω απόσπασμα από ομιλία του Hunter Rawlings II για τις έννοιες της Δημοκρατίας και Ατομικής Ελευθερίας μου το έστειλε ένας φίλος,
http://www.youtube.com/watch?v=wDtF9ENe0ic
και μου προκάλεσε την παρακάτω απάντηση:

Ακριβώς!

«Η Ατομική Ελευθερία(η Ελευθερία του Διαφωτισμού στο βίντεο, τα Ατομικά Δικαιώματα δηλ.) είναι Γραμμικά Ανεξάρτητη από τη Δημοκρατία!»
Και φυσικά, χρειάζεται να αγωνιζόμαστε και για τα δυο.

Για τους μη-μαθηματικούς, σημαίνει πως ενδέχεται σε μία πολιτεία (καθεστώς) να εχεις και τα 2 σε διαφορετικές ποσότητες, ανεξάρτητα, μηδέν από το ένα και πολύ από το άλλο.
Δεν είναι συνδεδεμένο πχ πως αν έχεις πολύ δημοκρατία θα έχεις πολύ ατομική ελευθερία ή το ανάστροφο.

Ο Καστοριάδης για αυτό έλεγε πως το ερώτημα αν η Δημοκρατία είναι "καλή" δεν έχει απάντηση.
Μπορεί ένας Δικτάτορας να φροντίζει καλύτερα τους πολίτες του.
Απλώς στη Δημοκρατία αυτή η φροντίδα θα είναι "δική" μας υπόθεση - όχι αλλουνού.
Σε όποιον αρέσει.

Ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος του Λογισμικού ξεκίνησε με αφορμή τη Java στο Android!

Γενική Κάτοψη των Δυνάμεων

Ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος του Λογισμικού έχει ξεκινήσει!!
Τα στρατόπεδα έχουν αρχίσει να συγκεντρώνουν δυνάμεις,
ενώ τα υψώματα των μαχών είναι προς στιγμήν το Android και το OpenOffice(LibreOffice πλέον).

Και ίσως η σημασία όλων αυτών στο μέλλον να είναι μεγαλύτερη από όσο θα φανταζόμασταν.

Ελεύθερο/Ανοικτό Λογισμικό

Από τη μία, το στρατόπεδο του Ελεύθερου Λογισμικού,
με στρατό όλους τους προγραμματιστές στον πλανήτη που δεν έχουν πρόσωπο, ούτε τίτλους Ιδιοκτησίας.

Είναι οι "πεζικάριοι" και οι "ξεβράκωτοι".
Ένας στρατός που γεννήθηκε πρώτα στο μυαλό ενός ανθρώπου: του Richard Stallman.

Και χειρίζονται με δημοκρατικές, βέβαια, εναλλαγές, τα δικά τους "άρματα",
το GNU/Linux σε διάφορες μόντες (Debian, Ubuntu, Gentoo, Redhat), το Firefox, το Eclipse, τους Apache και Tomcat Web Servers, τις Perl και Python, κι άλλα τέτοια πολλά, και χιλιάδες μικρότερα.
Πρώτη φορά στην Παγκόσμια Ιστορία του Λογισμικού έχουν συναρμολογηθεί τόσα *πολλά* άρματα από το "λαό"!

Ο "λαός" αυτός βέβαια είναι χωρισμένος, και αντιπροσωπεύεται μέσα από τις "Κοινότητες".
Τη GNU foundation, την Apache foundation, το Eclipse foundation, και ούτω καθ'εξής.
Με αγεφύρωτες διαφορές, και με ξεχωριστά λάβαρα τις Ελεύθερες και τις πολλές Ανοιχτές Άδειες Λογισμικού η καθεμιά τους.

Όλοι αυτοί δεν έχουν κεντρικό αρχηγό, ούτε κεντρική στρατηγική, ούτε και κεντρικό ταμείο,
μόνο μερικά περιφερειακά, όπως αυτό στην λαϊκή-αγορά του Firefox ή του Ubuntu.

Ενώ αριθμητικά υπερτερούν του "Εχθρού", η έλλειψη κεντρικής οργάνωση κάνει τις κινήσεις τους να δείχνουν ασυντόνιστες, χαοτικές, αν και το γενικό περίγραμμα είναι φανερό:
Global Domination και κατάργηση των Πνευματικών Δικαιωμάτων(IPs)!

Μερικά βασικά για όσους (λένε πως) αισθάνονται "Αστοί"

(...προς όσους αισθάνονται "Αστοί", "Φιλελεύθεροι" και "Καπιταλιστές" ή ΕλευθερΑγορίτες γενικώς...)

Μην ακούτε όσους λένε πως Αστοί είναι απλώς «οι κάτοικοι των πόλεων»!
Ούτε φυσικά και πως είναι όσοι *δεν* είναι εργάτες,
ή έχουν ανώτατη μόρφωση, ή/και δίνουν περισσότερες διαταγές από όσες δέχονται,
(αν και το τελευταίο έχει σαφώς το μερτικό του).

Οι νικητές του πιο πρόσφατου ταξικού πολέμου (οι Αστοί φυσικά) τα τελευταία 200 χρόνια έχουν στήσει "μηχανή" ακριβώς για να συσκοτίζουν αυτό το, κομβικής σημασία για την απελευθέρωσή μας, ζήτημα.

Ο ορισμός, όπως διαυγάστηκε από το Μαρξ, προσδιορίζει επακριβώς τους μεγάλους Ιδιοκτήτες των Μέσων Παραγωγής(του Κεφαλαίου δηλαδή) οι οποίοι διοικούν τις Δυτικές Κοινωνίες (σχεδόν όλο τον πλανήτη πλέον) συμβατικά από τη Γαλλική Επανάσταση και έπειτα.

Αυτή η Τάξη απαρτίζεται από τους εξής 3 "επαγγελματίες":
* οι Έμποροι
(κυρίως Εφοπλιστές, αφού μιλάμε πάντα για το διεθνές εμπόριο),
* οι Τραπεζίτες
(χρηματοπιστωτικά παράγωγα, μεγαλομέτοχοι, επενδυτές, hedge-funds, ασφαλιστικές, δανειστές, κτλπ που δρουν πλέον και στα 2 άκρα της παραγωγικής διαδικασίας, και στην παραγωγή και στην κατανάλωση),
* και οι Βιομήχανοι
(το κερασάκι στην τούρτα, οι οποίοι λόγω της Υπεραξίας που αντλούν σχεδόν κατά βούληση, πέτυχαν και ανέβασαν ολόκληρη την τάξη τους στο τιμόνι της κοινωνίας).

Τα παλιά "άρβυλα" της Αριστερά μας

Καταπληκτική είναι η Αριστερά μας, έτσι??

Ακόμη κι αφού έχουμε γλιστρήσει από τον γκρεμό, και ενώ αιωρούμαστε πάνω από τον Καπιταλιστικό Καιάδα,
ακόμη και τότε η Αριστερά αναζητά με πάθος τα "άρβυλα" που γραπώνονται καλύτερα στο χείλος...και δείχνει να έχει κατασταλάξει σε 2 μάρκες:
* την «μέσα_στο_ευρώ»,
* και την «έξω_από_το_ευρώ»

Εξοπλισμένη με αυτά τα "άρβυλα" θα διεξάγει τη μάχη ενάντια...στο κενό!

Σύντροφοι!
Το ζήτημα του ευρώ όντως είναι σημαντικό, αλλά δεν μας έφερε από *μόνο* του στο χείλος του γκρεμού.
Και το κυριότερο, πλέον δεν μπορεί από μόνο του να μας κάνει να γλυτώσουμε το σκάσιμο στο έδαφος.

Το Χρέος μας αύξανε (σχεδόν) σταθερά από το 1821!
Αλλά γενικότερα, τα Χρέη ολωνών *αθροιστικά*, και των ανθρώπων και των επιχειρήσεων και των Κρατών, αυξάνουν παντού και από πάντα,
εξού και οι τελετές σεισάχθειας και τα jubilieum στον αρχαίο κόσμο.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι γενικότερο,
εντείνεται δραματικά όμως από τον Καπιταλισμό και τα μη-δημόσια τραπεζικά συστήματα.

Η Κρίση (και ο Εργάτης) θέλουν και το Γερμανό τους

Σε ένα ενδιαφέρον αφ' εαυτού άρθρο για την οικονομική ανάκαμψη στη Γερμανία κόντρα στον καιρό,
ανακαλύπτω πως εκεί υπάρχει νομοθεσία για την αποφυγή των απολύσεων που ορίζει πως σε περιόδους Κρίσης,
οι επιχειρήσεις μπορούν να μειώνουν τις ώρες εργασίας και το έξτρα κόστος να καλύπτεται από το Κράτος
(θα τα πλήρωνε έτσι κι αλλιώς σε κουπόνια ανεργίας...)
και μόλις περάσει η Κρίση, οι επιχειρήσεις έχουν *εκπαιδευμένους* εργάτες έτοιμους να αυξήσουν την παραγωγή.
Spiegel Online: A Keynesian Success Story: Germany's New Economic Miracle.

Μου αρέσει δηλαδή η σύνδεση των ωρών εργασίας με τις ανάγκες της αγορές, για πρώτη φορά προς τα κάτω (όχι μόνο υπερωρίες δηλαδή).

Γενικά όσοι πίνουν νερό στο όνομα της αγοράς και ζουν συνδεδεμένοι με τα spreads-online,
δεν βλέπω να έχουν προτείνουν καμιά ανάλογη ιδέα για το πως η κοινωνία θα ωφεληθεί από όλα αυτά - μοναχοφάϊδες και συμφεροντολόγοι, ενδιαφέρονται μόνο για το μέλλον των δικών τους παιδιών.

Χρειαζόμαστε χώρο για νέες ιδέες και όλοι αυτοί οι γιάπηδες-φεουδάρχες του Καπιταλισμού είναι που που πιάνουν τον περισσότερο ζωτικό χώρο των ιδεών.
Πρέπει, λοιπόν, να φύγουν! Να παν αλλού!!